Ο Τσοκλης έφτασε στην τριτη ηλικια ως ενα σεβαστο εικαστικο προσωπο στην ελλαδα (και στην ευρωπη θα πουν πολλοι) για να μας αποδειξει ποιος ειναι και πως σκεφτεται. Φυσικα και ενας αγαμητος πορνογερος μπορει να πει πως ο βιασμος ειναι κατι καλο αλλα αν αυτος ο αγαμητος πορνογερος ειναι καλλιτεχνης…
Λένε για τους άντρες που σαν “πέφτουλες” και λιγούρια που είναι παραμυθιάζουν τις γκόμενες για να τους κάθονται και τις φορτώνουν σα λατέρνες με κοπλιμέντα, φούμαρα και λόγια ανεκτίμητης παπάρας αλλα copy paste. Κανεις όμως δε βγαίνει να μιλήσει για τις “γυναίκες” που την πέφτουν στους άντρες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο : εφαρμόζοντας τη τέχνη του “κωλογλυψίματος”. Αυτές τις γυναίκες θα αναλύσω αμέσως παρακάτω λοιπόν προς διαφώτιση και έτσι για το γαμώτο επειδή όλοι γνωρίζουν αλλα κανείς δε μιλάει! Κύριο χαρακτηριστικό τους : είναι σαν αντρογυναίκες. Τις βλέπεις και σου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα του ‘21 (Μπότσαρης, Κανάρης, Διάκος και λοιποί μυστακοφόροι). Δεύτερον ξέρουν καλά σε ποιον πιάνει το “κωλογλύψιμο”. Έχουν ανιχνευτή “αγαμοσύνης” και πιάνουν τον “αγάμητο” με τα ραντάρ τους, τον βάζουν κάτω και τον πυροβολάνε με μποχώδη αέρια γλειψίματος, αυτός ζαλίζεται και πάρτον κάτω. Μετά στο γλέντι του γάμου όλοι απορούν : μα πώς αυτή η χλεμπουνιάρα τον τύλιξε τον “παλικαρο” τον “σαβουρογαμίκουλα”? μέλι έχει το μ……ί της? όχι κυρια μου, δεν έχει μέλι γιατί ως γνωστόν μονο οι μέλισσες πάνε στο μέλι, οι άντρες και οι μύγες έλκονται από τα σκατά. Γούστο τους καπέλο τους θα μου πείς, αλλα έλα όμως που βλέπεις μπροστά σου να ξεδιπλώνεται το θέατρο του παραλόγου και του πρασιναλόγου. Εκείνη : αxxxx πως τα λές έτσι? πρέπει να είσαι παραμορφωμένος! Εκείνος: μα τί λες τώρα? εγώ απορώ πως μια γυναίκα σαν εσένα είναι τόσο έξυπνη που το καταλαβαίνει και με πιάνεις αμέσως! “Υπότιτλοι” : Εκείνη: καλά ε? και μονο που μιλάει
τέτοιος παιδαράς είμαι και γαμώ τις γκόμενες, μακάρι να τον ρίξω να τα φτιάξουμε με το κελεμπούρι να παντρευτούμε και να είναι αιώνια δικός μου! Εκείνος: καλά ε? πρέπει να είμαι και πολύ γκόμενος,σαν τα μαρούλια πέφτουν οι γυναίκες,κι αυτή η στραβομούτσουνη, δε πειράζει που έχει πιο μεγάλο μουστάκι από μένα, μιας και με θαυμάζει θα της κάνω τη χάρη να τη πηδήξω τη τυερούλα, το αξίζει, όχι σαν τις άλλες τις ψωνισμένες που δε λένε μια καλή κουβέντα στον αρχηγό! Αποτέλεσμα : έχει γεμίσει ο τόπος ψωνάρες και ασχημογκόμενες που επειδή τις πηδάει ένα ανασφαλές μαμόθρεφτο που πέφτει με γλείψιμο και έχουν και τουπέ.
Μετά σου λέει πως έρχεται ο κόσμος τούμπα…Αφού ο κάθε κομπλεξικός μαμάκιας κωλώνει και μονο στη θεα μιας ωραίας γυναικας και δίνει αξία στο κάθε μπάζο που του τα γλύφει, παίρνει αέρα ο ο κώλος του μετά όπως και ο κώλος της χαμούρας που πηδάει για ευχαριστώ κι άντε μετά εσύ κολυμπά στα σκατά άνετα!
Ήθελα νά’ξερα πού στην ύπαιθρο βγαίνουν αυτά τα φυντάνια οι βλαχοέλληνες και οι κατινοελληνίδες. Δε θα ήθελα να γνωρίζω τίποτα γι’αυτούς συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας τους της ύπαρξης αλλά δυστυχώς είναι παντού. Στη πολυκατοικία, στο δρόμο, στις δημόσιες συγκοινωνίες, στα μαγαζιά, στις δουλειές, στις εξόδους και ακόμα και στο σπίτι μου μέσα, στριμωγμένοι σε άθλια και προχειροφτιαγμένα σάιτς στο ίντερνετ κάνοντας τη διαδικτυακή ζωή μου να βρίθει πολεμικών όπλων, μετατρέποντας το πισί μου σε ατέρμονο πεδίο μαχών. Θα μου πεί κάποιος ένλογος άνθρωπος: μην ασχολείσαι! Ε όχι! Επειδή κανείς ποτέ δεν ασχοληθηκε μαζί τους φτάσανε σήμερα να έχουν τόση εξάπλωση και θράσος. Εγώ λοιπόν ασχολούμαι όταν τους βρίσκω μπροστά μου ως τροχοπέδι και σκοπεύω ν’ασχοληθώ σε βάθος μαζί τους τώρα.
Λοιπόν ας αρχίσουμε να αναλύουμε σιγά σιγά το προφίλ αυτών των αιγοπρόβιων και μοσχαροχοιρινών που κυκλοφορούν ελεύθεροι. Δε θα διαχωρίσω τα ζωντανά σε φύλα γιατί διέπονται απο τα ίδια χαρακτηριστικά.
1) Αντί μυαλού έχουν πολτό.Πολτό που αποτελείται απο σκατά που τους ποτίζουν καθημερινά και τον δέχονται σαν δροσιστικο μπέβερετζ εν μέσω θερινού μήνα.
2) Όλοι έχουν μεγαλώσει-καλλιεργηθεί σε κάποιο χωριό επειδή στην ύπαιθρο υπάρχουν τόσα πολλά φυτά. Κι αυτοί που βρίσκονται σε αστικά κέντρα απο χωριό ήρθανε με τη μέθοδο της μεταφύτευσης σε γλάστρα μπαλκονιού ή ημιυπαίθριου.
3) Τα λιπάσματα που χρησιμοποιήθηκαν και τα έκαναν να μεγαλώσουν τόσο τα ανθρωποφάγα πλοκάμια τους,δεν τα έριξε μόνο το κράτος αλλά και οι γεννήτορές τους που επιδοτήθηκαν απο το κράτος για να τους σπείρουν.
4) Έχουν όλοι ανεξαιρέτως μαθητεύσει σε στρατολογικό σχολείο τύπου βέρμαχτ που επίσης προωθείται απο το κράτος και το οποίο ονομάζεται: Αγία Ελληνική Οικογένεια. Αυτά τα σχολεία είναι επικίνδυνα και εχθρικά για τους λίγους εναπομείναντες σκεπτόμενους ανθρώπους γιατί εκπαιδεύουν τα φυντάνια και ζωοειδή δίποδα να επιτίθενται σε κάθε τί που μπορεί να τους βλάψει ξυπνώντας τους απο τον αιώνιο λήθαργο.
5) Ακολουθούν όμως και οι ίδιοι αυστηρά και με θρησκοληπτική ευλάβια μια σειρά κανόνων η οποία έχει ώς εξής:
α) Θα ακούς και θα υπακούς τυφλά τους γονείς σου απο την ώρα που γεννιέσαι μέχρι να πεθάνεις (εσύ όχι οι γονείς σου) χωρίς να σκέφτεσαι, να μιλάς, να αντιδράς ή να ζητάς εξηγήσεις ακόμα κι όταν αυτό που σου λένε είναι ηλίθιο, ανούσιο,μπορεί να σε βλάψει κτλ. Στην περίπτωση θανάτου των γονέων αφήνονται παρακαταθήκη οι εντολές σαν όροι για την κληρονομιά.
β) Θα ακούς και θα υπακούς δασκάλους/δασκάλες,γονείς φίλων,συγγενείς όλων των βαθμών και τέλος όποιους είναι μεγαλύτερης ηλικίας φυσικής απο σένα.
γ) Θα υπακούς τους νόμους του κράτους τυφλά,γραπτούς και άτυπους δια βίου αλλά και στο θάνατο (πχ. αν σε σκοτώσει μπάτσος δε φταίει αυτός αλλά εσύ που βρέθηκες μπροστά του κτλ). Σε αντίθετη περίπτωση βρίσκεις το μπελά σου, τραβιέσαι στα δικαστήρια όπου πρέπει να ασκηθείς στη κωλογλυφτική και γονυπετική επέτηση ελέους, σε εγκλεισμό πίσω απο κάγκελα και γήινη στέρηση της ελευθερίας και του δικαιώματος να ζείς όπως εκείνοι ορίζουν. Τις άλλες συνέπειες για την παραπάνω κατηγορία θα την αναφέρουμε παρακάτω.
δ) Θα πάς πανεπηστήμιο για να γίνεις σωστό και άρτιο φυτό για τη κοινωνία,θα γλύφεις κώλους κι εκεί για να περάσεις και να πάρεις ένα κομμάτι χαρτί μή ανακυκλωμένο αλλά θα επαληθεύει πως εσύ είσαι ανακυκλώσιμο προιόν μιας υπερκαταναλωτικής κοινωνίας.
ε) Θα δουλέυεις σε κάποια δουλεία μέχρι να σαπίσεις εκεί για να έχεις χρήματα να ενισχύεις το κράτος και τον καπιταλισμό. Άν είσαι γυναίκα θα έχεις εκτός απο χαρτί πανεπιστημίου καλλίγραμμο κορμί, όμορφο πρόσωπο και θα είσαι πάντα έτοιμη να σε “πάρουν” τ’αφεντικά όπως θέλουν και όπου θέλουν (αγαπημένη στάση:στα τέσσερα). Άν είσαι άντρας θα βρείς δουλεία αρκεί να έχεις χαρτί πανεπιστημίου και να είσαι κορόιδο και μαλάκας. Αν δε κάνεις τα παραπάνω ή τα κάνεις και πάλι δεν έχεις δουλεία είσαι άχρηστος, τεμπέλης, χαραμοφάης και ρεμπεσκές και κινδυνεύεις να μη σε παίζουν τα άλλα φυτά (περιθωριοποίηση).
στ’) Άν είσαι γυναίκα θα είσαι πουτανάκι και είσαι υποχρεωμένη να σε δοκιμάσουν όσοι άντρες θέλουν για να κρίνουν αν είσαι καλή για να σε πάρουν δούλα εφ’όρου ζωής (γάμος) και θα λές κι ευχαριστώ. Άν είσαι άντρας θα γίνεις γαμιάς και το μόνο που θα σε νοιάζει θα είναι το να πηδάς για να ξεθυμαίνεις που σε πηδάει η ίδια η ζωή. Μετά θα βρίσκεσαι στη προνομιακή θέση να διαλέξεις δούλα να σε υπηρετεί και αν είσαι καλό δουλάκι και βγάζεις λεφτά όταν πατσουρέψεις θα έχεις για γκόμενα φρέσκο κρέας της αγοράς.
ζ) Θα αναπαράγεσαι γιατί τα φυτά είναι χρήσιμα για τη κοινωνία και τα γρανάζια του συστήματος θέλουν κι αυτά το ανταλλακτικό τους. Αν είσαι στείρος/στείρα θα σε λυπούνται και θα σε περιθωριοποιούν γιατί η μάρκα σου θα πάψει να υπάρχει και χαλάς την αλυσίδα ανθρώπινης κατανάλωσης ως πρώτη ύλη.
η)Όταν γίνεις πατσουρόγερος και σταφιδόγρια θα το παίζεις σοφός και έμπειρος και θα βγάζεις όλο σου το κόμπλεξ και το άγχος θανάτου σε παιδιά, εγγόνια, ανήψια και γενικά σε ό,τι νεότερο κυκλοφορεί.
Οι κανόνες κλείνουν με την εξής γενική παρατήρηση:θα φυτοζωείς, θα υπακούς τυφλά, θα τρώς, θα πίνεις, θα κοιμάσαι, θα χέζεις, θα κάνεις σέξ και θα πεθαίνεις. Δε θα σκέφτεσαι και αν δείς κάποιον να το κάνει θα τον ρουφιανεύεις και θα επιτίθεσαι με κάθε δυνατό μέσο μέχρι την εξόντωσή του. Άν δεν υπακούς τους άνωθεν κανόνες δε θα είσαι νορμάλ, θα ξεφτιλίζεσαι μέχρις εσχάτων, θα πετροβολείσαι, θα σε ξερνάει το σύστημα και τα άλλα φυτά θα σε αποστρέφονται. Άν το πάς και παραπάνω θα αναλαμβάνει το κράτος με δικά του έξοδα την φυσική εξόντωσή σου, μέχρι να σιωπάσουν όλες οι “παραφωνίες” του άνωθεν μοντέλου-οδηγού επιβίωσης.
Αυτά λοιπόν είναι τα χαρακτηριστικά του εχθρού. Ευδιάκριτα, μαζικά και δυστυχώς πολλάκις επαναλαμβανόμενα. Αν τους δείτε μη φοβηθείτε να τους κεράσετε έναν εμετό στη μούρη, φτύνωντάς τους την αλήθεια. Πιστέψτε με θα αντιδράσουν όπως ο διάολος που του πετάνε αγιασμό. Δηλώνω ανοιχτό σολιντάριτι σε συντρόφους με τα ίδια μυαλά και απέχθεια στην άνωθεν κατηγορία και υπόσχομαι υπεύθυνα να σπεύσω σε βοήθεια όποιου είδους σε κάθε διαμάχη με τους εν λόγω εχθρούς του ανθρωπισμού και της σκέψης. Επίσης προτείνω κάψιμο βιβλίων που προέρχονται απο αυτούς και υπηρετούν τα άνωθε συμφέροντα και ως προσάναμα να χρησιμοποιήσουμε όλους αυτούς για να ζεσταθούμε και να ψήσουμε κανα σουβλάκι εμείς οι υπόλοιποι. Να πατάξουμε εδώ και τώρα το φασισμό της μάπας και της πατσαβούρας που επειδή σκλαβώθηκαν οικειοθελώς και βλακωδώς τα βάζουν με τις ανεξάρτητες αγωνίστριες που πολεμάνε μαζί μας. Επίσης να πατάξουμε το νεοφασιστοέλληνα ασχημομούρη που θέλει με το ζόρι να βγάλει πάνω μας τα απωθημένα του και μας θεωρεί λόγω έλλειψης εγκεφάλου ίδιες με την ασχημογκόμενά του, που της γαμάει το κέρατο καθημερινά αλλά όταν της λέμε τί πραγματικά είναι ξαφνικά παίρνει το μέρος της και ενωμένοι μας επιτίθονται. Και τέλος να πώ οτι αυτό το θέμα είναι χωρίς τέλος και έλεος κακογουστιά και φασιστικός απο μέρους τους εξαναγκασμός να τρώμε καθημερινά στη μάπα αυτή την ασκήμια και κιτσαριά που δημιουργούν.
Υ.Γ. Αν κατα τύχη κάποιος νοήμον έλληνας/ελληνίδα ή γνώστης της ελληνικής διαβάζει κι έχει παρ’ελπίδα να προσθέσει κάτι είναι ευπρόσδεκτος.
Κάθε μέρα συναντώ όλο και πιο πολλούς που όταν βλέπουν ένα ζητιάνο/άστεγο στο δρόμο και τον προσπερνούν αδιάφορα έχουν αυτόματα και τη δικαιολογία έτοιμη ότι το κάνουν γιατί είναι έξυπνοι.
Είναι τόσο έξυπνοι λένε που καταλαβαίνουν πως ο ζητιάνος είναι ένας βολεμένος τεμπέλης που θέλει να τους φάει λεφτά και ότι ακόμα μπορεί είναι πιο καλά οικονομικά από τους ίδιους! Μιλάνε με μια δόση ζήλιας και φθόνου καμιά φορά και μίσους. Είναι πολύ έξυπνοι που σκέπτονται μονοδιάστατα ή μάλλον δεν σκέπτονται, αναμασούν την καραμέλα που τους ταΐζει η καπιταλιστική κοινωνία και που η γεύση της τους αρέσει τόσο πολύ.
Γιατί ένας βολεμένος θέλει να έχει και τη συνείδησή του βολεμένη. Όταν συναντήσει ένα ζητιάνο θα του χαλάσει τον κόσμο των βολεμένων στον όποιο του έμαθαν να ζει. Τον ενοχλεί να σκεφτεί πιο ανοιχτά και να μπει στη θέση του, γιατί αν πραγματικά πίστευε ότι ο ζητιάνος είναι σε καλύτερη θέση από αυτόν δεν θα φιλούσε κατουρημένες ποδιές για να έχει μια δουλίτσα των 700 ευρώ αλλά θα γινόταν και ο ίδιος ζητιάνος.
Πέραν όμως από το προφανές, είναι και το θέμα της κοινωνίας και μέσα σε όλα τα άλλα που μας περνάει με το να μην σκεπτόμαστε, ένα μεγάλο μέρος είναι και το να μη σκεπτόμαστε το συνάνθρωπο.
Να μην ισχύει στην κοινωνία αυτό με τους 2 χιτώνες που πρέπει να δώσεις τον έναν, αλλά κάθε φορά που περνάς μπροστά από ζητιάνο να σφίγγεις κι άλλο το παλτό σου για να νιώσεις τη σιγουριά ότι εσύ δεν είσαι στη θέση του και ότι φυσικά δεν θα ήθελες να είσαι στη θέση του γιατί όσο φυτά και να μας έχουν κάνει στα προφανή δεν μπορούμε να κλείσουμε τελείως τα μάτια.
Κατά βάθος όλοι ξέρουν ότι κάνεις δεν θα ήθελε να είναι ζητιάνος και ότι κανένας δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του, αλλά ούτε και να βοηθήσει γιατί το να βοηθήσει σημαίνει ότι θα έπρεπε πρώτα ο ίδιος να ξεβολευτεί και να κουνηθεί από εκεί που βρίσκεται. Γιατί να καταλάβαινε ότι στην κοινωνία η θέση που πιάνει κάνει για 2 ίσως και παραπάνω ανθρώπους. Αλλά με όλα αυτά τα υπάρχοντα που θέλει ο καθένας να έχει, πιάνει και τη θέση αυτών των ανθρώπων έτσι ώστε να μην υπάρχει θέση για αυτούς στην κοινωνία του πλούτου και του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται.
Οι δικαιολογίες που λένε οι περισσότεροι είναι φθηνές και σε κάποιες περιπτώσεις εξοργιστικά ασταθείς. Δικαιολογίες του τύπου: ‘με λίγα χρήματα δεν θα τον σώσω’ ή ‘τα χρήματα που θα του δώσω τα παίρνει κάποιος άλλος που έχει όσα και εγώ’ αλλά και ‘προσπάθησα να τον βοηθήσω αλλά δεν μπόρεσα γιατί δεν με άφησε/δεν ήθελε’
‘είναι επιλογή του να είναι εδώ που βρίσκεται, εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι ας κάνει το κράτος’ και η καραμέλα ‘είναι μετανάστης ας μην έφευγε από τη χωρά του’ κτλ και αντί όλοι εμείς να κοιτάμε την ουσία ότι δηλαδή ένας άνθρωπος είναι σε ανάγκη —όποιες κι αν είναι οι περιστάσεις που τον έφεραν εδώ- πέραν της άμεσης βοήθειας που μπορεί να προσφέρει ο κάθε ένας μπορεί να κάνει και κάτι πιο συνολικό. Με το οργανώσει και να οργανωθεί κάπου οπού θα μπορεί να διαμαρτυρηθεί για αυτή την κατάσταση να στρατολογήσει και άλλους ανθρώπους και να απαιτήσει τόσο τα δικαιώματα τα δικά του όσο και των άλλων. Γιατί αν ζούσαμε σε μια δίκαιη κοινωνία δεν θα υπήρχε καν αυτό το θέμα. Δηλαδή πρέπει να παλέψεις το κακό στη ρίζα του αλλά τι σου λέω τώρα…
Όσο για το κράτος όχι μονό δημιουργεί αλλά συντηρεί κιόλας αυτή την ανισότητα και πάει να χρυσώσει το χάπι με το να διοργανώνει κάποια συσσίτια στις γιορτές. Υποτίθεται η πρόνοια θέλει να φροντίσει αυτούς τους ανθρώπους στην οποία όμως πρέπει να γνωρίζουν για να απευθυνθούν και αντί να κάνει η πρόνοια αυτό που θα έπρεπε να κάνουν αυτοί τους κατηγορούν και από πάνω.
Για να μη μιλήσουμε για το γραφειοκρατικό σύστημα που υπάρχει σε αυτή την σκατοχώρα που για να πάρει κάποιος μια πενιχρή βοήθεια εφόσον έχει προσκομίσει ένα τόνο χαρτομάνι δικαιολογητικών θα πρέπει να περιμένει παρά πολύ καιρό και στο μεσοδιάστημα θα πρέπει να τρέφεται και να συντηρείται με κοπανιστό αέρα.
Με το να δώσεις κάποια ψιλά να φύγεις και να το ξεχάσεις, με και το να αδιαφορήσεις έχοντας τη δικαιολογία έτοιμη στο κεφάλι σίγουρα δεν βοηθάς στο να λυθεί αυτή η κατάσταση. Η λύση πάντα το πιστεύω πως βρίσκεται σε κάτι ομαδικό. Έστω και αν βοηθηθούν ένας ή δυο άνθρωποι. Ναι, μετράει, έχει αξία. Γιατί η κοινωνία είμαστε εμείς και το κράτος εμείς το απαρτίζουμε και ό,τι γίνεται και δεν μας αρέσει ουσιαστικά με την ανοχή μας γίνεται. Γιατί ποτέ δεν κάναμε κάτι δραστικό, δεν προσπαθήσαμε να το ανατρέψουμε. Εκεί είναι το θέμα.
……το έχουν κάνει αυτοσκοπό σε τέτοιο βαθμό που το έχουν κάνει και ριάλιτι. Αφού πρώτα δοκίμασαν όλους τους άλλους τρόπους να βρουν γκόμενο/α. Από σάιτ γνωριμιών (που είναι άπειρα) και όλες αυτές τις διοργανώσεις (όπως σπίντ ντέιτ) φτάσαμε τώρα και στα ριάλιτι. Και από εκεί γνωριμίες. Λες και ό,τι υπάρχει στον κόσμο προσπαθούν να το τιγκάρουνε με αυτό. Και βρίσκει απήχηση παντού, σε όλες τις ηλικίες, εξυπηρετεί τους άνδρες γιατί τους δίνει κι άλλες ευκαιρίες να γαμήσουν.
Δεν είναι τυχαίο που όταν γίνονται γνωριμίες μέσω ίντερνετ οι άνδρες φέρονται ακόμα χειρότερα στις γυναίκες. Μπορεί να συμβούν τα πιο παταγώδη όπως: πήγε στο ραντεβού και δεν του άρεσε και την έκανε ρόμπα, την πήδηξε ενώ της έταζε έρωτα και σχέση και εξαφανίστηκε την επόμενη μέρα.
Και στα ριάλιτι γίνονται ρεζίλι κυρίως οι γυναίκες, ενώ ο άνδρας παρουσιάζεται σαν το μάγκα που της έβαλε χέρι. Η γυναίκα φαίνεται προς τα έξω σαν απελπισμένη που στην περίπτωση που δεν θα είναι άσχημη σίγουρα θα έχει κάποιο κουσούρι για να έκανε κάτι τέτοιο. Ενώ ο άνδρας όλως τυχαίως ποτέ δεν το κάνει επειδή είναι αγάμητος και μπατίρης και φυσικά ανάξιος να βρει γκόμενα. Που φαντάσου για να μην μπορεί ο άνδρας να βρει γκόμενα, για τι φυτό μιλάμε.. Γιατί πχ. ο μέσος μπατίρης που στέκεται κάπως εμφανισιακά και μπορεί να κρύβει το λιγούρη στο βλέμμα, δεν ψάχνει να βρει τη Ζιζέλ, μια και δύο θα βρει.. Ομοίως και ο ψιλοχάλιας εμφανισιακά ο οποίος θα έχει τον τρόπο του οικονομικά, θα κάνει κάποιες κινήσεις θα χαμηλώσει τον πήχη και θα βρει και εκείνος με τη σειρά του.
Όλα είναι μύθοι μπροστά σε αυτό: ο άνδρας που πάει να βρει γκόμενα στο ριάλιτι μπορεί να βρει και μόνος του αλλά με τον τρόπο που τον προβάλλουν τα μέσα πιστεύει (και ισχύει κατά ένα μέρος) ότι αν βγει στην τηλεόραση θα βρει πολλές γκόμενες μη σου πω ότι μπορεί να φαντάζεται ότι θα γίνει και μοντέλο, το λιγότερο παρουσιαστής εκπομπής ή τραγουδιστής συνομοταξίας Πρόδρομου.
Η γυναίκα όμως γιατί πάει; Η γυναίκα πάει από ψώνιο γιατί την τραβάει το γυαλί και ο κόσμος της δημοσιότητας γενικά. Γιατί δεν θέλει να είναι η Κίτσα της γειτονιάς αλλά θέλει να είναι η Κίτσα της γειτονιάς που πήγε στο ριάλιτι. Πιστεύω πως πολλές γυναίκες πάνε για να εκδικηθούν τους πρώην τους, σου λέει με παράτησες κύριε; εσύ χάνεις. Πρώτον μια διάσημη που θα γίνω, και δεύτερον δες εμένα τι ωραία που με διαλέγουν οι άνδρες του ριάλιτι? Λίγο βγάζω το βρακί μου έξω και όλοι θέλουν να με γαμήσουν. Έτσι όμως της γυρνά μπούμερανγκ…
Υποτίθεται το ίντερνετ επειδή παρέχει ανωνυμία κάνει τους ανθρώπους να είναι πιο ειλικρινείς και ανοιχτοί - μύθος. Υπάρχει η ανωνυμία που καλύπτει τους χρήστες και δεν μπορεί να γίνει ταυτοποίηση του χρήστη με την πραγματική του ταυτότητα ο καθένας μπορεί να το παίζει ο,τι θέλει εδώ μέσα. Έχει από δίπλα ανοιχτό το Google και το παίζει φωτεινός παντογνώστης: γιατρός, νοσοκόμος, δικηγόρος και τα κέρατα του τα τράγια. Βλέπει τι τραβάει τα γκομενάκια μιλάει με 10 - 20 κρυφά η μια από την άλλη (γιατί έχει και αυτή τη δυνατότητα) και κλείνει τα λεγόμενα fast date. 10 στη σειρά με 5 λεπτά διαφορά την καθεμία τις παίρνει αράδα και διαλέγει. Μη χάνει και χρόνο..
Υπάρχουν και οι τραβηγμένες περιπτώσεις όπου ο άλλος ζει κυριολεκτικά μια εικονική πραγματικότητα ως ζωή. Η ζωή του ξεκίνα την ώρα που θα πατήσει το κουμπάκι του υπολογιστή και παύει τη στιγμή που θα το κλείσει. Σε αύτη την εικονική πραγματικότητα ο βαρεμένος μπορεί να κλέψει από πληροφορίες για τη ζωή άλλων ανθρώπων και να τις παρουσιάσει ως δικές του, φωτογραφίες και να δημιουργήσει μια ολόκληρη μυθοπλασία για το πως είναι η ζωή του και το ποιος είναι. Και αν πρόκειται να συναντηθεί με κάποιο από τα θύματα του θα τη βγάλει έξω έτσι που εκείνη δεν μπορεί να διαπιστώσει αν είναι αλήθεια αυτά, τον έχει ήδη πιστέψει και έτσι την έχει θαμπώσει και του κάθεται. Μετά αυτός εξαφανίζεται και όλα μια χαρά και αύτη νομίζει πηδήχτηκε με τον εφοπλιστή και ήταν φυσικό που την άφησε. Και διαλέγουν τις πιο ηλίθιες και τις πιο άσχημες για σίγουρη επιτυχία. Κι αν εσύ τολμήσεις και αμφισβητήσεις την αυθεντικότητα των όσων λέει ένας τέτοιος τύπος τότε θα σε πλακώσει αλλά σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορέσει να αποδείξει ότι έχεις άδικο.
Τώρα όσο αφορά τις μαλακισμένες στην πλειοψηφία γυναίκες. Όλες μας μοστράρουν τα χωριάτικα κατάλοιπα τους του τύπου: η γυναίκα για να είναι κάτι, πρέπει να είναι α)όμορφη, β)μορφωμένη και γ)να κάνει καλές πίτες (και πίπες γιατί όχι).
Οπότε βγαίνει η άλλη και είναι κακάσχημη παίρνει το Photoshop και του αλλάζει τα φώτα. Το Photoshop είναι για να δώσει μια καλλιτεχνική πινελιά σε μια φωτογραφία δεν είναι για να κάνεις κακή αλλαγή της μούρης σου αλλά ακόμα και αυτό, όλοι ξέρουμε πόσο δυνατό εργαλείο είναι στα χέρια κάποιου που ξέρει να το χρησιμοποιεί σωστά. Αλλά πόσες από αυτές ξέρουν; Έχουν πονέσει τα μάτια μας από κακό Photoshop, επειδή μιας κατίνας της βάρεσε να το παίξει πλαστικός του εαυτού της και κάποιες άλλες φορές μεταμοντέρνα χομπίστα καλλιτέχνης! Αυτό σας το λέω από προσωπική πείρα γιατί τυγχάνει η κολλητή μου να είναι φωτογράφος και μόνο ο θεός ξέρει πόσες μπορούν να σε πιάσουν και να σου ζητήσουν έναντι μιας αμοιβής πάντα (ναι είναι και αυτό μέσα στο παιχνίδι) να γίνει ο πλαστικός χειρούργος τους μέσω του Photoshop εκτός αυτού φυσικά να καλύψεις τη ματαιοδοξία τους ότι έχουν φωτογραφηθεί για να το παίζουν μοντέλα δηλαδή ότι και καλά ο φωτογράφος τις επέλεξε ως μοντέλα και όχι ότι αυτές παρακάλεσαν για να έχουν να λένε ότι έχω καλές φωτογραφίες ή και εγώ δεν ξέρω τι.
Όσο για το μορφωμένες το κάθε φυτό που πέρασε στο πανεπιστήμιο πρέπει να δείξει ότι δεν είναι απλώς μια που πέρασε στο πανεπιστήμιο και το τελείωσε γιατί μιας και υπάρχουν τόσες πολλές πια, δεν φαίνεται σαν κάτι σημαντικό, και πρέπει να δείξει ότι διαφέρει από θέμα κουλτούρας. Γι αυτό λοιπόν ξεπατικώνει στο ίντερνετ από quotes διάσημων για να δείξει ότι είναι διαβασμένη, ξεπατικώνει ένα σωρό βιβλία που υποτίθεται έχει διαβάσει, διαλέξεις που έχει παρακολουθήσει κτλ. Μαζεύει τσίμα τσίμα τα πεντόφραγκα για να πάει ένα ταξιδάκι σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη και να έχει να λέει ότι αντίκρισε από κοντά τον πύργο του Άιφελ και ανατσουτσούρωσε και το πιο εμετικό από όλα για μένα, είναι ο ξεφτιλισμός στο θέμα μουσική. Που όλες ξαφνικά το παίζουν ότι τους αγγίζει η κλασική μουσική ο,τι χιτάκια είχε και δεν είχε η κλασική τα έχουν κάνει κορδέλα φιόγκο. Υπάρχουν και μερικές τζαζ γκόμενες που θέλουν να το παίξουν αντεργκράουντ εκεί γίνεται το έλα να δεις.. και πάνε βάζουν ένα ο,τι να ναι κομμάτι για να το παίξουν ότι είναι αντεργκράουντ και ψαγμένες. Εδώ πάλι θα αναφέρω την κολλητή μου που έχει φάει τα χρόνια της με τη μουσική και πέραν της μουσικής παιδείας που έχει, ασχολείται ακόμα με τη μουσική γιατί είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο και τρόπος ζωής για εκείνη και όμως πραγματικά μπορεί να φανεί ίδια με την κάθε μουρλοκακομοίρα που θα βάλει ένα τραγούδι από το YouTube στο προφίλ της για να δείξει ότι δεν ακούει μουσική του συρμού (και όταν η κολλητή μου έλιωνε παπούτσια στις συναυλίες αύτη η κακομοίρα ήταν το φλωράκι που διάβαζε ιστορία – προπαγάνδα της τρίτης λυκείου). Τι να λέμε τώρα.. Ο καθένας στο είδος του. Ήρθαμε εμείς κατίνα μου να σου πούμε ξέρουμε καλυτέρα που έχεζε η Μαρία Αντουανέτα, περισσότερο ακόμα να το κάνουμε και θέμα στα προφίλ μας?
Η μουσική, η μόδα, η αισθητική και το ταλέντο δεν είναι κάτι που το ανακαλύπτεις στον ελεύθερο χρόνο σου μετά τις σπουδές. Είναι κάτι που είτε το έχεις είτε όχι. Και σίγουρα αν το έχεις το λιγότερο που θες να κάνεις με τη ζωή σου είναι να γίνεις φλώρος με δίπλωμα. Και οι άνδρες τα κάνουν αυτά βέβαια. Και για το φαίνεσθε το ματαιόδοξο και για να ρίχνουν γκομενάκια. Απλώς πιστεύω πως οι άνδρες είναι πιο ικανοί να εκτιμήσουν ορισμένα ειδή τέχνης ή απλώς να τα αγκαλιάσουν με πιο αγνά κίνητρα από μια γυναίκα.
Έχει παραγίνει το κακό με την κάθε βλαχοκακομοίρα που βγαίνει στο ίντερνετ και επειδή είναι άσχημη δείχνει το μουνί της και τα βυζιά της και όπως είναι φυσικό οι άνδρες πάνε από κάτω και τραβάνε μαλακία με τις φωτογραφίες και αύτη νιώθει αρεστή και όμορφη μη πω και σημαντική. Όποια βγει πιο τσούλα κέρδισε, θα την γαμήσουν παραπάνω άνδρες είναι κάτι αξιόλογο. Έχεις το κάθε κατινοτσουλί να βγάζει απέξω ό,τι έχει και δεν έχει για να μαζεύει γκόμενους εμείς όμως τι φταίμε που τα βλέπουν αυτά οι άνδρες και άλλο που δεν θέλουν τα γενικεύουν επειδή έτσι τους συμφέρει;
Μετά έρχεται ο άλλος με υφάκι σε μένα που δεν του δίνω το δικαίωμα και αφενός μεν με εξισώνει με αύτη, γιατί σου λέει όλες το κάνουν και αφετέρου εγώ δεν μπορώ να του την πω γιατί αυτός μου λέει αφού όλες το κάνουν τότε έτσι είναι οι γυναίκες, έτσι είσαι και εσύ. Σε στριμώχνει, σου βάζει χέρι ή ακόμα και σε βιάζει και μετά σου λέει ‘σου άρεσε το ήθελες κιόλας μην παραπονιέσαι’. Όχι ρε παλιόπουστα να πας και να βιάσεις αύτη που βγάζει το μουνί της γιατί ο μόνος τρόπος να βγει από το μυαλό της γυναίκας η πούτσα που έχει σφηνωμένη είναι να μπει στο μουνί της, μονό τότε θα φύγει από το κεφάλι της. Γιατί όσο δεν έχει γκόμενο είναι εντελώς τυφλή και σκέπτεται: ‘αχ ο Τάκης μου ο τέλειος’ και όταν τον βρίσκει και βλέπει τη γλύκα ξαφνικά ο Τάκης είναι μαλάκας όπως και όλοι οι άνδρες, η γυναίκα καταπιέζεται στις σχέσεις δεν είναι κάτι κάλο, σχέσεις = προβλήματα και άλλα τέτοια πετυχημένα. Φυσικά μόλις την παρατήσει αυτός θα αρχίσει να τα ξανασκέφτεται όπως τα σκεπτόταν πριν.
Όλοι σχεδόν οι άνδρες που επιλέγουν το πέσιμο μέσω ίντερνετ ως τρόπο ζωής είναι χέστηδες και φυσικά τα κλάνουν και δεν έχουν τα αρχίδια να πάνε να τα ρίξουν σε μια γκόμενα εκεί έξω. Αυτό τους έχει κάνει να μαλθακέψουν και να έχουν ακόμα πιο πολύ θράσος από ο,τι είχαν και τουπέ. Να πιστεύουν όλοι κουτσοί, στραβοί, αγάμητοι λιγούρηδες, ότι θα γαμήσουν. Και αν εσύ τολμήσεις να τους πεις όχι, θα σου πουν ποια είσαι εσύ μωρη; Γιατί πλέον το θεωρούν υποχρέωση σου να τους κάτσεις εξαιτίας αυτών κατίνων που αναφέραμε παραπάνω που τους τα δίνουν έτοιμα. Και αφού αυτές είναι έτσι πρέπει να είσαι και εσύ θες δεν θες, θα είσαι με το ζόρι. Ήταν τα πράγματα σκατά τα αποτελείωσε το ίντερνετ και η τηλεόραση.
Τέλος.
Ο τρόπος που μεγαλώνει ένα παιδί και τα πρότυπα που του πλασάρονται (πολλές φoρές ακόμα και με βίαιο τρόπο) δημιουργούν μια σύγκρουση μέσα του γιατί ουσιαστικά του επιβάλλονται τα πλαίσια στα οποία πρέπει να κινείται σε σχέση με το άλλο φύλλο. Όλο το περιβάλλον του υποδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να είναι γαμιάς/ κατίνα γιατί αλλιώς δεν θα βρει αποδοχή στην κοινωνία.
Ακόμα και με τα παιχνίδια που τους πλασάρουν υποδεικνύουν και υπερτονίζουν το φύλλο χωρίς να αφήνουν στο παιδί την επιλογή να διαλέξει μόνο του. Αυτό το σεξιστικό πρότυπο περνά μέσα μας.
Στην εφηβεία ο πατέρας έχει αυτό το τρελό άγχος θα γαμίσει το παιδί μου ή όχι μπας και γίνει πούστης και γι αυτό τα τρέχουν στις πουτάνες για την πρώτη φορά μη και γίνει ο γιος τους αδελφή.
Τα κορίτσια δέχονται ένα πρότυπο (που υποβόσκει κάπου αόρατα) πως είναι ντροπή να έχεις γκόμενο στην εφηβεία πόσο μάλλον ολοκληρωμένες σχέσεις. Αλλά δεν είναι όπως νομίζουν οι περισσότεροι αποτέλεσμα ενός παλιού πατριαρχικού κατάλοιπου το οποίο μεταφέρεται τις επόμενες γενιές. Είναι μια υποφαινόμενη δύναμη ψυχολογική που ασκείται με σκοπό την αντίδραση, ώστε να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα και η κοπέλα να αναζητήσει συντρόφους και μάλιστα πολλούς ως αντίδραση πρώτα από όλα. Βλέπουμε ότι αυτή η αντίστροφη ψυχολογία λειτούργει πολύ καλά και σε πολλά επίπεδα στις μέρες μας, ειδικά στις σχέσεις των 2 φύλλων, πχ. ο άνδρας δεν θέλει τον γάμο και τον αποφεύγει ενώ ουσιαστικά αυτός βγαίνει περισσότερο κερδισμένος αν όχι και ο μόνος κερδισμένος από το συμβόλαιο αυτό. Έτσι λοιπόν και με τους γονείς που έχουν μια κόρη, αν πραγματικά την αγαπούν θα πρέπει από μικρή να την κάνουν να καταλάβει το ποια πραγματικά είναι έτσι ώστε να μπορέσει μόνη της να σχηματίσει το μοντέλο του τύπου του άνδρα που αυτός θα άξιζε να σταθεί δίπλα της. Και όχι να μάθει σε αυτό τον τύπο σχέσεων που ως γυναίκα για να πάρω ένα πρέπει να δώσω 10 και πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω εγώ ότι αξίζω να σταθώ διπλά στον κάθε τυχαίο είτε αυτός αξίζει να αγαπηθεί από εμένα είτε όχι. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους γονείς και τα κορίτσια. Γι αυτό βλέπουμε ότι τα κορίτσια αγαπάνε τους γονείς τους άνευ όρων όπως και τους συντρόφους τους στην πλειοψηφία, είτε οι γονείς το αξίζουν είτε όχι και δίνουν πολλά, μένοντας ευχαριστημένες με το λίγο και στους γονείς και στους συντρόφους. Όπως προείπα όχι μόνο δεν βοηθάνε την κόρη να καταλάβει ποιος θα άξιζε να είναι δίπλα της αλλά δημιουργούν και αυτή την ασάφεια ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που θα είναι τέλειος για εκείνη, χωρίς φυσικά να τον προσδιορίζουν. Με σκοπό η κοπέλα να πηγαίνει από τη μια αποτυχημένη σχέση στην άλλη κυνηγώντας κάτι που της είπαν ότι θα είναι καλό αλλά χωρίς καν να ρωτήσει πως ακριβώς είναι αυτό. Δηλαδή μια χίμαιρα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις της με τους γονείς. Δηλαδή: αφήνουν να εννοηθεί σκόπιμα ότι το να εξυπηρετεί ή να ανέχεται τους γονείς της και να τους αγαπάει άνευ όρων θα φέρει στο μέλλον κάτι καλό αλλά όπως και με τον πρίγκιπα του παραμυθιού το αφήνουν και αυτό απροσδιόριστο. Και στις δύο περιπτώσεις η κοπέλα ακολουθεί τυφλά αυτό που της πλασάρουν και ούτε ξέρει τι είναι, ούτε κάθεται να σκεφτεί τι είναι αυτό που θα ήθελε να βρει για να την κάνει ευτυχισμένη και αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις: στο τέλος της ζωής της φτάνει να συνειδητοποιεί ότι αυτό που κυνηγούσε ήταν όντως καλό αλλά όχι για την ίδια.
Ενώ το αγόρι μαθαίνει από μικρό ότι οι γονείς του και ειδικά η μάνα του θα το αγαπήσει άνευ όρων εκείνη πρώτη από όλους μη περιμένοντας κάτι ως αντάλλαγμα και ότι φυσικά θα του συγχωρούσε τα πάντα. Με λίγα λόγια μαθαίνει να παίρνει χωρίς να χρειάζεται να δώσει. Εκείνος αξίζει τα πάντα αυτόματα και χωρίς να προσπαθήσει να αποδείξει αυτή την αξία γιατί τη θεωρεί αυτονόητη.
Εδώ πρέπει να καταρρίψω έναν ακόμη μύθο ο οποίος θέλει τον άνδρα να επιλέγει μια γυναίκα που να του θυμίζει τη μάνα του. Λαμβάνοντας υπόψη το παραπάνω μοντέλο διαπαιδαγώγησης των δύο φύλλων ερχόμαστε στο συμπέρασμα ότι όποια γυναίκα και να επιλέξει σαν τη μάνα του θα είναι. Όποιος έχει μυαλό καταλαβαίνει τι θέλω να πω.
Ο άνδρας κολλάει στην παιδική ηλικία γιατί έχει τα πάντα λυμένα. Και το νιονιό του δεν σκέπτεται άρα δεν ακολουθεί τη φυσική του ηλικία μπορεί να μεγαλώνει σωματικά αλλά μέσα του σκέπτεται όπως σε εκείνες τις ηλικίες. Πιο συγκεκριμένα ‘αν εγώ κάνω αυτά που πρέπει θα έχω τα πάντα’. Αυτό τι σημαίνει: αν παίζω με αυτά τα παιχνίδια και ακολουθώ την ανδρική μου φύση κατά τα δικά τους πρότυπα θα έχω την αποδοχή και την αγάπη της μαμάς και του μπαμπά και θα απολαμβάνω ό,τι συνεπάγεται αυτή. Ομοίως όταν γίνεται ενήλικας, ως άνδρας σκέπτεται ότι αν κάνει αυτά που του έχουν προβάλλει ως πρότυπα δηλαδή να είναι γαμιας θα έχει αντίστοιχα την αποδοχή και την αγάπη από τους άλλους ανθρώπους. Πολύ λογικό συμπέρασμα. Γι αυτό λέμε ότι οι άνδρες μένουν παιδιά άραγε?
Και τα 2 φύλλα θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεπεράσουν τα κατάλοιπα που έχουν και φυσικά για τη γυναίκα θα είναι πολύ πιο δύσκολο αυτό λόγω της θέσης της στην κοινωνία. Γιατί πέραν από τα συμφέροντα των ανδρών που θα θιχτούν, θα καταρρεύσει εν ολίγοις και η παγκόσμια οικονομία.
Πρέπει όμως να γίνει και για έναν λίγο πιο προσωπικό λόγο θα έλεγα: Δεν καταλαβαίνω γιατί εγώ ως γυναίκα πούτσο να μην έχω και πούτσος να με κυβερνάει. Να κυβερνάει τον άνδρα που τον έχει ανάμεσα στα πόδια το καταλαβαίνω αλλά εμένα γιατί να με καταδιώκει παντού?
Οι άνδρες θα χάσουν τη βολή τους πράγμα που είναι πολύ δύσκολο να δεχτούν και να συμβεί, αλλά αυτό αξίζει να γίνει για μια κοινωνία ανθρώπινη με ίσα δικαιώματα ίσες ευκαιρίες και όλες αυτές τις μπαρούφες που κάθε άλλο παρά μπαρούφες είναι. Να έρθει επιτέλους η μέρα που θα πάψει ο κόσμος να συμβολίζεται με ένα φαλλό!
Πιστεύω πως η συγχρονη κοινωνια των ανθρωπων πιο πολυ αρμοζει σε μια κοινωνια ζωικης παραγωγικης μοναδας παρα σε μια κοινωνια ανθρωπινων δηλαδη λογικων οντων.
Γιατι τι διαφορα εχει η κοτουλα που ξυπναει το πρωι στη ζωικη μοναδα θα φαει το σταρι της θα πιει το νερο της θα συναναστραφει με τις αλλες κοτουλες και οταν τη βαλουν να κλωσησει τα αυγα θα τα κλωσησει, γιατι χρειαζονται αυγα. Βέβαια γνωρίζουμε οτι σε αυτες τις μοναδες γινεται παραβιαση της φυσης, των ιδιων των ζωων αλλά και των συνθηκων που ζουν. Τι διαφορα εχει λοιπον αυτη η κοτουλα με μια συγχρονη γυναικα που θα φαει, θα πιει, θα κοιμηθει, θα συναναστραφει με αλλους, θα δουλεψει και φυσικα ο απωτερος σκοπος θα ειναι να βρει τον κοκορα στο κοτετσι της για να μπορεσει επιτέλους να κλωσησει τα αυγα της και μετα να δηλώσει πως τώρα πια μπορει να κλεισει τα ματια της ησυχη?
Αυτη η ατερμονη επαναληψη της διαδικασιας της ανουσιας ζωης, της επιβιωσης ουσιαστικα δεν αντιστοιχει στο ρημα που χαρακτηριζει τα εμβια και λογικά οντα (ζω). Περιμένουμε απλώς να πεθάνουμε! Αυτο που λεμε με λιγα λογια ο,τι φαμε ο,τι πιουμε και ο,τι αρπαξει ο κωλος μας μεχρι να μας θερισει το δρεπανι του χαρου. Γιατι ετσι συμφερει τους λιγους να μας εχουν σαν μια μοναδα παραγωγης οπου μας χαρακτηριζει το ρημα υπαρχω και οχι ζω. Γιατι δεν σκεφτομαστε, γιατι ειμαστε κοντρα στη φυση.
Η φυση της κοτας όπως και της γυναικας και ολων των ανθρωπων, δεν προσταζει πουθενα, ουτε λεει: κουτσοι στραβοι γεννοβολατε αβερτα, αυτο η φυση δεν το οριζει. Μεταθετουμε την ουσια της γεννησης ενος ανθρωπου ως κατι τόσο σημαντικο ενω πραγματικά ειναι οσο σημαντικο ειναι και το κλωσημα των αυγων σε μια τετοια ζωικη μοναδα. Σκοπος ειναι να γεννηθουν οσο γινεται περισσοτεροι νεοσσοι για να εξυπηρετησουν τα συμφεροντα των ιδιοκτητων αυτης της μοναδας. Η φυση δεν συντασσεται με αυτο, έτσι χρησιμοποιουν με λαθος τροπο την τεχνολογια για ελενξουν τη φυση, εστω να εχουν μαζικοτερη και μεγαλυτερη παραγωγη.
Και επειδη λοιπον οι κοτες και αλλα ζωακια δεν μπορουν να μαθουν να αυτοεξυπηρετουνται με σκοπο να εξυπηρετησουν καλυτερα αυτους στους οποιους ανηκουν ειπαν γιατι δεν βαζουμε τους ανθρωπους που μπορουμε να τους κανουμε να μαθουνε πως να μας εξυπηρετουν καλυτερα καταστρεφοντας ενα μερος του εαυτου τους οι ιδιοι για να γλυτωνουμε εμεις τον κοπο απο το να σωσουν τον εαυτο τους απο εμας. Εξου και η ανθρωπινη κοινωνια εχει αυτη τη μορφη σημερα, απλα πραγματα….
Γιατι σε μια μεση οικογενεια το κανουν τοσο μεγαλο θεμα και γιορταζουν τοσο περιλαμπρα τη γεννηση ενος νεου μελους αλλα αν καποιος καταφερει να εξελιχθει σε καποιο τομεα πνευματικα ΔΕΝ ΔΙΝΟΥΝ ΔΕΚΑΡΑ! Και οταν εννοω εξελιξη πνευματικη εννοω το ιδιον ωφελος του ανθρωπου απο αυτη την εξελιξη η οποια θα ειναι προιον δικης του δουλειας και σε καμια περιπτωση δεν νοειται πνευματικη εξελιξη η αναπαραγωγη η αποστηθιση μιας ανουσιας και στειρας πληροφοριας που προερχεται απο αυτους που ελεχουν τη μοναδα που τι σημαινει αυτο?
Αυτο σημαινει οτι εφοσον αυτοι ελεγχουν τη μοναδα, τα συμφεροντα τους ερχονται σε αντιθεση με τις παραγωγικες μοναδες. ΠΧ αν η κοτουλα που λεγαμε μπορουσε να μαθει μονη της να αυτοεξυπηρετειται αυτους θα τους ελυνε τα χερια. Αν ομως η κοτουλα που απο το ενστικτο της αντιδραει σε αυτη την παραβιαση της φυσης της αντι να μαθει αυτο χρησιμοποιουσε το μυαλο που υποτιθεται πως θα ειχε για το δικο της καλο θα εβρισκε τροπο να βγει και να φυγει απο κει και κατ’ επεκταση να ελευθερωσει και αλλες κοτες για μπορεσει να ζησει οπως αυτη θελει δηλαδη αρμονικα με τη φυση της.
Ε ναι! θελουνε να κανουνε παιδια! Μαλιστα το βλεπουν ως μοναδες παραγωγης, αυτο θελουν να κανουν, οχι παιδια. Καποιον που θα συνεχισει τα μικροαστικα ονειρα και καταλοιπα και χωριατικες νοοτροπιες τους που δεν μπορεσαν να πραγματοποιησουν. Εχω να πω το εξης: θελεις κυρια κατινα και κυριε γαμια να μεγαλωσεις ενα παιδι και καλα και δεν κανεις πισω σε αυτο? Μην παραβιαζεις τη φυση σου ξοδευοντας τοσα λεφτα στο να προσπαθεις να γεννοβολησεις που και τελικα τι θα καταφερεις να κανεις με αυτο? Μια κοπια σου. Και ποσο καλο θα ειναι να αφησεις μια κοπια σε αυτο το ματαιο κοσμο οταν θα φυγεις? Γι αυτο αν θελεις να κανεις το καλο ριχτο στο γυαλο! Υιοθετησε ενα παιδακι που σιγουρα θα ειναι καλυτερα απο το να μεγαλωσει στο ασυλο να μεγαλωσει με την κατινα και το γαμια, εφοσον φυσικα δεν το εκμεταλευονται με καποιο τροπο ουτε το κακοποιουν. Κανε αυτο! Που μου τρεχουν και κανουν εξωσωματικες και παρενθετες μητερες και τα λοιπα, δηλαδη ενα συγχρονο φρανκενσταιν δηλαδη χανονται καπου και τα ορια της ιδιας της ταυτοτητας του ανθρωπου! Μονο αν σκεφτει κανεις ποσα λαθη γινονται σε αυτα τα κεντρα γονιμοτητας και κυριολεκτικα χανει η μανα το παιδι και το παιδι τη μανα και στο τελος τινος ειναι το παιδι γυναικα?
Γιατι ενα παιδι υιοθετημενο που νιωθει την αναγκη να γνωρισει τους φυσικους του γονεις πιστευω οτι ουσιαστικα ειναι η αναζητηση της δικιας του ταυτοτητας της αναγκης του για αυτοπροσδιορισμο. Θελει να βρει τον εαυτο του, ενα παιδι ομως που εχει γινει με παρενθετη μητερα κτλ δεν ξερει καν απο ποιους γονεις προερχεται!
Το πισωκολλητό είναι μια έννοια διττή,έχει και κυριολεκτική και μεταφορική σημασία.
Για να επιτελέσει κάποιος την ενέργεια του “πισωκολλειν” πρέπει να έχει μια μονο ιδιότητα:να είναι πούστης. Στην κυριολεκτική σημασία δε με ενοχλεί καθόλου εφόσον δεν θίγεται ο δικός μου κώλος,ισα ισα θα πέταγα και κουφέτα. Όσον αφορά όμως την άλλη έννοια,υπάρχει πρόβλημα. Κάποιος μπορεί να είναι ότι θέλει αρκεί να μην το κρύβει η ακόμα χειρότερα,αν το κρύβει να μη παρουσιάζει μια άλλη πραγματικότητα πλαστή. Και πάμε πίσω στο πισωκολλητό τώρα,να προσδιορίσουμε την ταυτότητα του “πισωκολλητου”,δηλαδή αυτού που εποφθαλμιά κάποιου τα οπίσθια αλλα δε τα διεκδικεί ευθέως πλην προσπαθεί να εισέλθει σε αυτά με πλάγιο και ύπουλο τρόπο,κοινώς πούστικα. Και όπως είπα πιο πάνω :είσαι πούστης? Καλά κανεις κι εγώ μαζί σου,το να είσαι όμως πούστης επειδή την κανεις πισώπλατα σε κάποιον και γενικώς διαπράττεις πάσαν πουστιά αυτόματα σε κατατάσσει στη κατηγορια του δίποδου θηλαστικού χωρίς νοητική/συναισθηματική ύπαρξη παρα μονο βιολογική. Είναι με λίγα λόγια ένα δίποδο που λειτουργεί μονο με το ένστικτο και άρα άχρηστο και ενίοτε βλαβερό στη κοινωνία. Υπάρχει κι άλλη μια έννοια του “πισωκολλητου”: είναι αυτός που το παίζει κολλητός αλλα από πίσω λέει και κάνει αλλα που το αναιρούν. Τώρα πρέπει να δώσουμε και μια λύση σε αυτό το θέμα,μιας και μαστίζει πολύ κόσμο γιατί οι “πισωκολλητοι” δεν είναι κάτι περισσότερο από μια μάζα που λειτουργεί με κοινό τρόπο,βγαίνουν ως κόπιες και κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Η λύση που προτείνω εγώ απλή αλλα δραστική: όταν συναντάτε τέτοια άτομα,μετά το πισώπλατο μαχαίρωμα που θα σας καταφέρει ο “πισωκολλητος”,κρατείστε τα νεύρα σας,ως ώριμοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι και έχετε στο νου σας ότι εμείς οι άνθρωποι πρέπει να φροντίζουμε τα ζώα κι όχι να τους θυμώνουμε επειδή ακολουθούν το ένστικτο της φύσης τους. Γι αυτό αν είστε φιλόζωοι και θέλετε να συνετίσετε ένα τέτοιο ζώο,μη το κλωτσήσετε,πλησιάστε το,ήρεμα και απλά εξηγήστε του ότι η πλάτη σας κι ο κώλος σας δεν είναι βορρά για το ίδιο και τα ομοια του,επίσης να του τονίσετε ότι μιας και του αρέσουν τα από πίσω μπορεί κάλλιστα να βρει κάποιον που να θέλει κι αυτός το ίδιο και να τα φτιάξουν,έτσι σώζετε τον εαυτό σας από πιθανή δεύτερη επίθεση. Αν τώρα παρα τις ενέργειες σας αυτές εξακολουθεί να πράττει έτσι,πιάστε το από όπου βολεύει χώστε του δέκα μπουνιές,μια κλωτσιά στο καλάμι,κι αν είναι γένους αρσενικό δώστε το να το περιποιηθούν δέκα νταγλαράδες με ιδιαίτερη προτίμηση στα τρυφερά αγοράκια.Έτσι του δείχνετε πως νιώθει κάποιος όταν του κάνουν κάτι από πίσω,και τέλος αν είναι γένους θηλυκού μη κάνετε απολύτως τίποτα,διότι έχει προνοήσει η φύση για κείνο,μιας και όλο και κάποιο γκόμενο θα βρει και θα δει τι πάει να πει κολύμπι και πως λέν’ το για χαμπίμπι. Αυτά προς το παρόν θα επανέλθω με περισότερες λεπτομέρειες, μιας και το ζήτημα είναι μεγάλο και απασχολεί ιδιαιτερα.Ευτυχώς που υπάρχει η τεχνολογία του “typing” γιατί θα μου λέγανε ότι χύνω πιο πολύ χολή παρα μελάνι.
Το παραμυθάκι λέει πως ο θεός έφτιαξε την πλάση και μετά τον άνθρωπο να τη χαίρεται. Έφτιαξε τον άντρα μα κάτι δεν του πήγαινε καλά για αυτό έπλασε και τη γυναίκα και ξέρουμε πάντα πως το τελευταίο μοντέλο που κυκλοφορεί είναι και το καλύτερο. Σύμφωνα λοιπόν με το στόρι όλα ήταν ρόδινα όπως και στις σχέσεις στην αρχή μέχρι που ένας τρίτος μπήκε ανάμεσα τους, ο καταραμένος όφις ή αλλιώς ο διάολος. Και έπιασε τη γυναίκα που ήταν επιρρεπής υποτίθεται, της πλάσαρε το μηλαράκι και μετά αυτή το έδωσε στον έτσι της και αυτουνού του κάθισε στο λαιμό. Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ γιατί εκείνη πλησίασε πρώτη; Γιατί ήταν σίγουρος πως θα την πατούσε και γιατί θα την πατούσε; Γιατί ήταν αφηρημένη, και γιατί ήταν αφηρημένη; Γιατί είχε γκομενικά προβλήματα με τον Αδάμ που την έκλανε προφανώς μιας και η απιστία δεν υπήρχε ακόμη γιατί ήταν μόνο οι δυο τους. Έτσι λοιπόν άπαξ και δάγκωσαν το μήλο και έγιναν σκατιάδες ο θεός τους έδωσε πόδι από τον παράδεισο και τους έριξε και κατάρα.
Ως εδώ έτσι τα ξέρουμε αυτά που δε ξέρουμε είναι δυο:
Πρώτον ότι τελικά προκύπτει με λίγη σκέψη: πως ο Αδάμ την έκανε τη δουλειά και πήρε στο λαιμό του και την Εύα την κακομοίρα γι’αυτό και στο λαιμό έχει μείνει το γνωστό ‘μήλο του Αδάμ’ μπας και το έβλεπαν οι γυναίκες μετά και έπαιρναν χαμπάρι ποιος ευθύνεται για τα δεινά τους. Δεύτερον: ο θεός γνωρίζοντας τι έγινε αφού τους έδιωξε από τον παράδεισο διέταξε τα αγγελάκια του να κλείσουν το εργοστάσιο από όπου θα παρήγαγαν τους άνδρες με βάση τον Αδάμ μιας και ποτίστηκε με πράγμα του ‘σατανά’ αλλά και επειδή όπως προείπα ήταν η πρώτη του απόπειρα και όχι η πιο πετυχημένη. Για τη γυναίκα είπε να φτιάχνει λίγες μιας και το μοντέλο του ήταν μεν εντάξει είχε να πάρει όμως τροποποιήσεις έτσι σκέφτηκε να πάρει το χρόνο του να το βελτιώσει κι άλλο (έτσι βγήκαν οι γκέι αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).
Λοιπόν συνεχίζω το παραμύθι μας και σας λέω πως μετά από αυτό ο διάολος έτριβε τα μουστάκια του από χαρά, άνοιξε εκείνος εργοστάσιο παραγωγής ανδρών εκεί κάτω στα μπουντρούμια του βασιλείου του και έβαλε τους δαιμόνιους να δουλεύουν. Πήραν λοιπόν να μάθουν από τι έφτιαξε ο θεός τον Αδάμ για να τον κοπιάρουν αλλά άκρη δε βγάζανε άσε που τους έλειπαν τα υλικά έτσι ο αρχιδαίμονας διέταξε να κάνουν νέο μείγμα για να φτιάχνουν τους άνδρες αλλά από έξω να μοιάζουν του Αδάμ. Βάλανε λοιπόν τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένοι οι άνδρες: σπέρμα, ιδρώτα, χολή και λίπος ανακατωμένο με κρέας για βάση και μια πρέζα από κάθε κακό που φέρνουν οι δαίμονες: εξουσιομανία, μικρότητα, εγωισμό, ωραιοπάθεια, ματαιότητα, κυνισμό, μισαλλοδοξία και όλα τα καλά αυτά, ύστερα πρόσθεσαν και μια δόση από το main ingredient του μεγαλοαφέντη τους: τη διαβολή και αφού τα ανακάτωσαν καλά καλά στα καζάνια τους τα καλούπωσαν, τα έβγαλαν να στεγνώσουν, τα έψησαν σε δυνατή φωτιά να δέσει το υλικό και τα ψέκασαν με ακόμα μια δόση από όλα αυτά τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν με τα ονόματά τους όλους τους δαίμονες κι αφού έγινε κι αυτό τους φόρεσαν κι από μια μουτσούνα με ανθρώπινη μορφή, την πέτσα, αν και την κάνανε χοντρή χοντρή να μην φαίνεται εύκολα το μέσα και να ξεγελάει και τον πήγαν στον αφέντη τους να τον δει να καμαρώσει. Και πολύ ευχαριστήθηκε εκείνος αλλά κάτι έλειπε, αφού το σκέφτηκε καλά έτριψε τα χέρια του, πήρε ένα ξυλαράκι από αυτά που έχουνε εκεί κάτω στα βασίλειά του Άδη και όσο καίγεται τόσο άκαυτο να μένει και αφού το έσπασε στα δυο, το έφτυσε και μετά το κόλλησε κάτω χαμηλά ανάμεσα στα σκέλια του άνδρα.
Έτσι φτιάχτηκε ο πρώτος άνδρας απόγονος του Αδάμ κι έγινε αδελφοκτόνος. Από τότε κάνανε χρυσές δουλειές μιας και είχε επιτυχία η παραγωγή. Κι επειδή θέλω να εξηγούμαι όλα αυτά τα λέω συμβολικά μιας και άθεη δεν πιστεύω στα παραμύθια αλλά σε κάποια νοήματα που βγάζουν μερικά από αυτά.
Και επανέρχομαι εκεί που σας άφησα να σας πω και τα παρακάτω. Το εργοστάσιο όπως είπα έκανε χρυσές δουλειές κι ο διάολος χαιρότανε και τα παιδιά του μαζί με αυτόν μιας και η μόνη του έγνοια ήταν να πικάρει το θεό έτσι βρήκε τρόπο να του μπει στη μύτη και να γίνει αφεντικό της γης. Η γνωστή αιώνια πάλη του καλού και του κακού που ζει σχεδόν σε κάθε άνθρωπο αλλά επειδή βλέπω ότι όχι στον κάθε άνθρωπο τους ξεχώρισα συμβολικά με αυτό τον τρόπο. Όμως καλά ξεγελούσαν οι απομιμήσεις του αλλά τους έλειπε κάτι πολύ βασικό που δεν φαινόταν με την πρώτη ματιά και μάλιστα όταν οι περισσότεροι πάνω στη γη είχαν βγει από το ίδιο εργοστάσιο αυτό ήταν η θεϊκή πνοή, αυτή που έδωσε υπόσταση στον Αδάμ και τον ξεχώρισε από τα άλλα ζώα, κοινώς το νιονιό. Αυτό που κυριαρχούσε πάνω στα δημιουργήματα του ‘έξω από εδώ’ ήταν αυτό το μαγικό ξυλάκι που τους κόλλησε ανάμεσα στα σκέλια γιατί εκτός του ότι ήταν άκαυτο, ήταν και μισό και όλο αναζητούσε το έτερον του ήμισυ το οποίο ήταν θαμμένο σε κάποια τρύπα της κόλασης.
Και επειδή είχε μαγικές δυνάμεις έκανε τους ιδιοκτήτες του να υπακούουν αυτοί στη θέλησή του και όχι εκείνο στη δική τους όπως τα υπόλοιπα όργανα του σώματος. Επίσης ξέχασα να πω ότι στο εργοστάσιο εφόσον αυξήθηκαν στο έπακρον οι δουλειές και οι δαίμονες δούλευαν με μισή καρδιά γινόταν και λάθη. Σε μερικούς έπεφτε πιο πολύ το ένα υλικό ή το άλλο με αποτέλεσμα να επικρατεί στον εκάστοτε άνδρα ένα ή περισσότερα στοιχεία πιο πολύ από τα άλλα.
Δεν είπα επίσης ότι πριν τους ξαμολήσουν έτοιμους από το εργοστάσιο τους σφύριζαν στο αυτί πως το άλλο μισό ξυλαράκι που θα γύρευαν μια ζωή βρισκόταν χωμένο σε μια σπηλιά στη γυναίκα, εξαπατώντας τους, και μετά τους έστελναν στον κόσμο. Όσο για την άμοιρη τη γυναίκα; Έζησε τόσα χρόνια στην πλάνη που το πίστεψε στο τέλος πως κι εκείνη δεν είχε πνοή μέσα της, άσε που φτιάξανε και μερικές στο εργοστάσιο του Άδη έτσι για ξεκάρφωμα, οπότε ήρθαν τούμπα τα πράγματα κι αντί να της μοιάσει ο άψυχος ανήρ, έμοιασε αυτή στον άνδρα τον παραγεμισμένο χωρίς ουσία. Τώρα που ξεδιαλύναμε την πορεία και την ιστορία του άνδρα να πάμε και στα επιμέρους γιατί όπως προείπα δεν έβγαιναν όλοι ίδιοι μιας και σε κάποιους είχανε στάξει κάποια υλικά παραπάνω ή λιγότερα και χαλάσανε τη δόση. Έτσι άλλοι βγαίνουν με κυρίαρχο το σπέρμα, άλλοι το λίπος, άλλοι το κρέας κι άλλοι με κυρίαρχα τα στοιχεία που τους ραντίζουν στο τέλος για επικάλυψη. Μα όλοι για όλοι πρωταρχικό στόχο έχουν να ακολουθούν πιστά σαν τα σκυλιά της κόλασης το ματσούκι που έχουνε ανάμεσα στα πόδια τους.
Υπάρχουμε όμως και λίγοι νοματαίοι με καλή όραση x-ray που λένε και ξεμουτσουνιάσαμε αυτά τα πλάσματα και είδαμε από τι αποτελούνται. Για αυτό σαν καλός άνθρωπος θα σας τους ξεμασκαρέψω εγώ τώρα έναν έναν στα επόμενα ποστ μου.
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα όμορφο στρουμπουλό χωριό ζούσε ο κύριος Μοσχάρης, αναθρεμμένος όπως το όνομα του, μια μέρα πήρε τα πλούτη του τόπου του και είπε να κατέβει στην πόλη για να γίνει σκέτος κύριος χωρίς το Μοσχάρης. Ζεύτηκε λοιπόν τα κατάλοιπα του χωριού του, τις προλήψεις και τα άλλα τους, ντύθηκε τη μικροψυχία του σφιχτά και κίνησε για το μεγάλο ταξίδι. Εκεί στην πόλη δεν την πάτησε ούτε μια φορά, έβγαλε από τον τουρβά του την καχυποψία και την μικρότητα την χωριάτικη και πρόλαβε να πατήσει πριν τον πατήσουν, έτσι πέρασε ο καιρός, φτιάχτηκε γερά και έγινε μεσοαστός πρώτης τάξης με σπίτι στο κέντρο της πόλης, δουλειά καλή και κοιλιά που μπορούσε να ταΐσει όλο το χωριό του για δυο χρόνους και βάλε. Τώρα που είχε γίνει κύριος με τα ούλα του το μόνο που έλειπε ήταν μια κυρία στο πλάι του και αργότερα ένας απόγονος για να κληροδοτήσει όσα είχε φέρει από το χωριό του και με τόσο κόπο κουβαλούσε όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν άργησε να βρει την κυρία του, ήταν η κυρία Γουρουνιά, ίδια περίπτωση κι αυτή, κατέβηκε από κάποιο χωριό όπου έβοσκε ως παιδούλα αμέριμνη και ήρθε στην πόλη να γίνει κυρία με τα ούλα της! Σε λίγο καιρό να σου και ο καρπός τους δεν άργησε να φανεί τώρα το τι βγήκε από αυτή τη διασταύρωση μην τα ρωτάτε… ένα στρουμπουλό γουρουνομοσχαρόπουλο με κριθαρίσια μύτη και λαιμό προβάτου ένα κι ένα, λουκούμι για το μπαλτά. Και μεγάλωνε το μοσχαρογούρουνο και έμοιαζε πολύ της μαμάς και του μπαμπά σε όλα του, είχε πάρει όλα όσα κουβάλησαν από τα χωριά τους εκείνοι και όλα αυτά που τους τάιζαν μια ζωή κι έπαιρνε και θέριευε μα δεν του είπανε ποτέ τι είναι πραγματικά, ούτε το άφησαν να το δει μόνο του. Του λέγανε μόνο πως ήταν ψάρι όμορφο με πλουμιστή ουρά και χάρη κι αυτή το πίστευε και καμάρωνε κι ας μην έβλεπε τα λέπια κι ας φύτρωναν στο κεφάλι της κέρατα, της είχανε μάθει να μην τα προσέχει κάτι τέτοια και αν κάποιος τολμούσε να της πει πως ήταν αλήθεια θα το κανόνιζε ο μπαμπάς. Η κυρία Γουρουνιά και ο κύριος Μοσχάρης κάτσανε και τα βάλανε κάτω και αποφασίσανε πως για να γίνουν σωστοί κύριοι της κοινωνίας έπρεπε να κάνουν τους άλλους να ξεχάσουν από πού ήρθανε, οι καημένοι νομίζανε πως αν σβήσουν τα χνάρια του δρόμου που ακολούθησαν θα ξαναγεννιόταν λες και ο ψαράς δε θα βρωμάει θάλασσα όσο κι αν πλυθεί… Έπειτα είχαν και την κόρη, εκείνη έπρεπε να είναι η σβήστρα τους, πιάσανε λοιπόν και τη μάθανε γλώσσες, την πήγαν σε δασκάλους να μάθει καλά τα γράμματα, τη μάθανε να σιχαίνεται τη λαϊκή μουσική και τους λαϊκούς ανθρώπους και γενικά ότι αναβλύζει από την ψυχή του κόσμου. Τη στείλανε πανεπιστήμιο να φοιτήσει και να βγει σωστό φυτό μα να μην ανθίσει. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι κι όλα πήγαιναν όπως τα θέλανε. Μα στη πλάση δεν έχει μόνο αυτά τα ζώα, έχει και αγρίμια και θηρία αλλά αυτό ο κύριος Μοσχάρης και η κυρία Γουρουνιά δεν το είχανε υπολογίσει. Γι αυτό μια μέρα είχαν μαζευτεί τα αγρίμια να διώξουν τα ήμερα γιατί πάντα όταν γέρνει τόσο η πλάστιγγα ή που θα σπάσει και θα πέσουν όλοι χάμω ή που θα ξεχυθεί από τη μια μεριά. Μαζεύτηκαν λοιπόν τα θηρία και αποφασίσανε να κάνουνε ντου στο μαγαζί του κυρίου Μοσχάρη και να πάρουν πίσω αυτά που τους έκλεψε η κοινωνία, το μεγάλο αφεντικό στου οποίου τη δούλεψη χρόνια τώρα ήταν και ο κύριος Μοσχάρης και η κυρία Γουρουνιά και ετοίμαζαν και την κόρη τους να δουλέψει για αυτόν. Και αφού το αποφάσισαν καμιά δύναμη στη γη δε θα τους σταμάταγε, ούτε καν τα Ορκ και τα τρολ. Ρίχτηκαν λοιπόν όλοι μαζί να σπάσουνε τις πόρτες του μαγαζιού μα ήταν αδιαπέραστες σαν κέρβεροι της κόλασης, δοκίμασαν να τρυπώσουν σαν ποντίκια κρυφά και απρόσκλητα μα ούτε πάλι βγήκε αποτέλεσμα. Κι έτσι αφού το σκέφτηκαν από δω το μέτρησαν από κει αποφάσισαν πως έπρεπε να ξεκάνουν τον ίδιο τον κύριο Μοσχάρη και τον κάθε κύριο Μοσχάρη μπας και καθαρίσει αυτός ο τόπος και παράλληλα να ξυπνήσουν και κάποιους άλλους από το λήθαργο τους τον βαρύ έτσι κάνανε τέχνη και την ονόμασαν μουσική, μουσική που δεν γλυκαίνει τα αυτιά μα ξυπνάει ακόμη και τα ζώα. Και κύκλωσαν το μαγαζί του Μοσχάρη πρώτα και μετά όλα τα μαγαζιά της πόλης όλων των Μόσχων και μετά όλα τα μαγαζιά της χώρας και άρχισαν όλοι να τραγουδάνε δυνατά και να λένε αλήθειες που ματώνουν τα αυτιά και οργίζουν τους κυρίους Μόσχους. Τότε εκείνος τρελάθηκε από το κακό του και αφού δεν μπορούσε να τους σταματήσει πήρε τη γυναίκα του και την κόρη του και τις πήγε μακριά πάνω σε ένα ψηλό βουνό που άνθρωπος άλλη φορά δεν πάτησε και έχτισε ένα πύργο, βούλωσε τα παράθυρα και τις πόρτες να μην ακούγεται τίποτα και ήταν και πάλι όλοι ευχαριστημένοι. Μόνο που μια μέρα άκουσαν ένα χτύπημα στο μοναδικό παράθυρο που είχαν, ο Μοσχάρης άνοιξε ανήσυχος και είδε ένα μικρό πουλάκι να κάθεται εκεί, τότε ησύχασε και είπε: άστο μωρέ ένα πουλάκι είναι μόνο… και το άφησε να μπει μέσα. Το πουλάκι τότε άνοιξε το ράμφος του και άρχισε να τραγουδά μα δεν τραγούδαγε τη γλώσσα των πουλιών μα μίλαγε σαν άνθρωπος και έλεγε όλα αυτά που δεν ήθελε να ακούσει ποτέ ο κύριος Μοσχάρης και η κυρά του. Τους είπε ποιοι είναι τι κάνουν και που θα έπρεπε να βρίσκεται η θέση τους μιας και κατάγονται από τα ζώα και όχι τους ανθρώπους κι όσο και να το κυνηγούσε ο Μοσχάρης να το πιάσει τόσο δεν το έφτανε το πουλάκι γιατί τα πουλιά πετούν ψηλά και είναι άπιαστα κι όχι μόνο δεν το έπιασε αλλά ήρθαν κι άλλα πουλιά κι ένωσαν τις φωνές τους με τη δική του και πετούσαν γύρω γύρω στο σπίτι και τους τρέλαναν με αυτά που ξεστόμιζαν. Μέχρι που κατέληξαν τα πουλιά να τους κυνηγούν και να ουρλιάζουν στα αυτιά τις αλήθειες που κρύβανε ώσπου μέσα στο χαμό πέσανε από το παράθυρο να γλυτώσουν και οι δυο τους και έγιναν κοπριά για τη γη, το μόνο σκοπό που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν σε αυτόν τον κόσμο. Όσο για την κορούλα τους: αυτή ποτέ δεν θα καταλάβαινε τίποτα γιατί δεν ήταν ζώο όπως οι γονείς της αλλά φυτό, χωρίς βούληση που έζησε περιμένοντας να μαραθεί χωρίς να έχει ανθίσει ποτέ.
Τα πρόβατα χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: τα ελευθέρας βοσκής και τα βιομηχανοποιημένα, αυτά που γεννιούνται, μεγαλώνουν και ζουν σε κλουβιά που μόλις χωράνε γι’αυτό και συνήθως είναι δύσμορφα, χωρίς πόδια, παραμορφωμένα. Και ποτέ δεν περπατάνε έξω, ποτέ δεν βοσκάνε σε κάποιο πράσινο λιβάδι, μόνο ζουν εκεί στριμωγμένα ως να σφαγιασθούν και να πάρουν τη θέση τους άλλα και πάει λέγοντας. Τα άλλα πρόβατα τα ελεύθερα ζουν όπως είναι από τη φύση τους να ζήσουν, αλλά κι αυτά στο τέλος καταλήγουν στο τραπέζι, στους ώμους κάποιου ή σε καταστήματα δερμάτινων ειδών.
Μετά υπάρχουν και οι κότες, είναι πάλι δυο ειδών: οι εκτροφείου, από τζάκι που λέμε και είναι και οι άλλες οι αλανιάρες κότες. Τώρα γιατί έχουμε την τάση να παίρνουμε τους κοινωνικά καλουπωμένους για ανθρώπους και τους εκτός της κοινωνίας για ανθρωπάκια αδυνατώ να καταλάβω… ίδια σκατά μας πνίγουν όλους μα τουλάχιστον κάποιοι θέλουν εκεί που φτάνουν να μην κολυμπάνε και στα ξένα σκατά, μην βολεύονται σε ένα σπιτάκι με ένα αυτοκινητάκι έναν αντρούλη και κάνα δυο κουτσούβελα. Είναι αυτοί που πασχίζουν να βγάλουν το κεφάλι τους από τη μπόχα και να τρέξουν έστω για λίγο ξέγνοιαστοι σαν αλανιάρες κότες που τουλάχιστον ζήσανε όπως ήταν να ζήσουν κι όχι όπως καλουπώθηκαν με το κεφάλι σκυμμένο μαντρωμένοι σε ένα στεγανό από άλλους για άλλους.
Και το αστείο είναι πως το πρόβατο και η κότα που μεγάλωσαν στο εκτροφείο είναι σαν τις παρθένες της παλιάς εποχής, άσπιλες κόρες που και να τις αφήναν ελεύθερες δεν θα έκαναν τίποτα παρά θα γύρναγαν πίσω και θα κλαιγόταν στην πόρτα σαν το κουτσάβι να τις ξαναφυλακίσουν. Εκτροφείο λοιπόν και η κοινωνία μας με τα όλα του: τις εγκαταστάσεις- εκκολαπτήρια – διαμερίσματα, τους διευθυντές με τις παχιές κοιλάρες τους, τους επιστάτες που θέλουν να γίνουν διευθυντές στη θέση των διευθυντών αλλά κατά βάθος επιστάτες θα μένανε γιατί για αυτό γεννήθηκαν τα ζώα. Αυτά τα ζώα που τα τάζουν από όταν γεννιούνται να τα μεγαλώσουν έτσι όπως πρέπει για να εξυπηρετούν ώστε να φτάσουν σε μια ηλικία που τα περιλαβαίνει το σχολείο και μετά τα αποσώνει το πανεπιστήμιο.
Αυτή είναι η γραμμή των ζώων, η των ζωντανών νεκρών που ακολουθείται πιστά από τις μάζες χρόνια και χρόνια τώρα και βγάζει τα καλύτερα μοσχαναθρεμμένα βόδια, αυτά που δεν κοπρίζουν όπου βρουν μα στα κρυφά χέζουν τον κόσμο όλο, αυτά που δεν δέχονται να τσαλαβουτήσουν στη λάσπη μη λερώσουν τα Σανέλ αλλά είναι τα πρώτα που θα πετάξουν λάσπη στη μούρη σου όταν σε μυριστούν ότι εσύ διαφέρεις, ότι εσύ μπούχτισες με τη λίγδα της ψευτιάς και της ξιπασιάς και πασχίζεις να πάρεις μια στάλα αέρα. Θα σε κουτουλήσουν άγρια και σε πάρουν στο κατόπι μόλις μυριστούν ότι εσύ διάλεξες να φύγεις από το κοπάδι και να γλυτώσεις τη σφαγή της ψυχής ενώ εκείνοι μένουν καρτερικά μέχρι να τους κόψει η χατζάρα του χασάπη τη βοιδοκεφάλα τους και πάμε για άλλα…
Το ζουμί που μένει στο πιάτο είναι ένα θυμικό που τώρα το έβγαλα: μη μου τους βόας τάραττε. Γιατί με τα κέρατα που έχουν μερικές βοδάρες αν σε βάλουν κάτω την πάτησες και τώρα θα μου πεις και τι να κάνω; Καλά να βοσκάει το χόρτο της αλλά να μπαίνει και στα δικά μου χωράφια; Ε, εκεί θα σου πω κι εγώ: τι σκατά κάνεις στα χωράφια του βοδιού; Δε ξέρεις ότι εκεί που χέζουν, τρώνε;;
Απορώ γιατί οι άνθρωποι δεν είναι ειλικρινείς αλλά ακόμη και όταν είναι προσέχουν συνήθως πως θα πουν αυτό που θα πουν και με ποιο τρόπο δεν θα θίξουν κανέναν. Γιατί να θίξουν κάποιον όταν λένε αλήθεια; Μήπως γιατί ούτε οι ίδιοι αντέχουν την αλήθεια; Μιας και όλα για τους ανθρώπους είναι, σημαίνει πως ο καθένας μας έχει ζήσει – νιώσει – σκεφτεί – κάνει – θελήσει ότι και οι άλλοι λίγο πολύ άρα γιατί μας ενοχλεί τελικά να πούμε τα πράγματα όπως είναι είτε αφορούν άλλους είτε εμάς; Μήπως λέω μήπως γιατί είμαστε χέστηδες; Μήπως γιατί ωραιοποιώντας την αλήθεια των άλλων χρυσώνουμε και το δικό μας χάπι; Ναι, η απάντηση είναι πως σίγουρα αυτό συμβαίνει, αν είμαστε κουλ με τον εαυτούλη μας δεν θα μας πείραζε να δεχτούμε την εκάστοτε αλήθεια και στους γύρω μας. Άρα αφού όλοι στα ίδια σκατά κολυμπάμε δεν θα ήταν καλύτερα να τα λέμε όλα στα μούτρα; Θα κάναμε καλό σε κάποιους που θα είχαν το λίγο μυαλό να σκεφτούν ότι δεν κάνανε το βράδυ την αυτοκριτικούλα τους και ίσως τους σπρώξουμε να αρχίσουν να την κάνουν. Οι άλλοι δεν έχουν σωτηρία οπότε είτε πέτρες πετάς σε ένα τοίχο είτε νερό, το ίδιο κάνει. Βέβαια για να γίνει αυτό πρέπει όλοι να ξεκινήσουν από κάπου κάνοντας μια μικρή έστω αυτοκριτική αλλιώς θα πλακώνονται στις φάπες κάθε φορά που κάποιος θα τρίβει την αλήθεια στο στα μούτρα τους. Αλλά ρε γαμώτο αξίζει πραγματικά, αξίζει όσο τίποτα άλλο! Άσε που έτσι θα αλλάξουμε επιτέλους και κυβέρνηση!
Ο άνθρωπος λένε αποτελείται κυρίως από νερό, το νερό είναι ένα ευμετάβλητο στοιχείο στη φύση με αποτέλεσμα να αλλάζει διαρκώς, το νερό και ο άνθρωπος.
Όταν πάλι μένει στάσιμο βρωμάει, το νερό και ο άνθρωπος. Το νερό όμως έχει και δύναμη αλλά και ο άνθρωπος, και μπορεί να βρει διέξοδο να απλωθεί, να διατείνει ορίζοντες και να καταφέρει να κινείται ώστε να ζει. Αέναα. Το νερό είναι απλό αποτελείται από δυο στοιχεία το ίδιο και ο άνθρωπος, σάρκα και νου. Και όσο περιορισμένη και να είναι η σάρκα αντιστρόφως ανάλογα ελεύθερος μπορεί να είναι ο νους μιας και αυτός καλείται να ζει αιώνια και ατέρμονα στο χωροχρόνο.
Η σάρκα θέλει λίγα για να ζήσει και να αναπτυχθεί ενώ ο νους το αντίθετο. Οι άνθρωποι κάνουν το ανάποδο. Δίνουν πολλά στη σάρκα και λίγα στο νου με αποτέλεσμα να στρέφουν το μπούσουλα της ζωής και να την χάνουν τελικά. Έτσι άσκοπα σαν το νερό. Δε θα πω ότι είμαι τυχερή που το κατάλαβα αυτό γιατί για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
Η φιλία είναι ανθρώπινη άρα η φιλία είναι άνθρωπος. Θέλει λίγα για να ζήσει αλλά πολλά για να αναπτυχθεί. Βασική τροφή της είναι η αγάπη. Αυτή μετά από μόνη της ξέρει το δρόμο, ξέρει πως πρέπει να δουλέψει και να μεγαλώσει αυτό τον άνθρωπο που λέγεται φιλία ώστε να ξεπεταχθεί και να ανθίσει. Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη όσο χρειάζεται και τροφή για αυτό άλλωστε τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται όταν λείπει το ένα ή το άλλο.
Η φιλία είναι μια μορφή αγάπης, η πιο βασική. Οι δεσμοί αίματος είναι σχέσεις καταναγκασμού και προκύπτουν από φύσης χωρίς σκοπό άρα ατελώς. Οι ερωτικές σχέσεις ακόμη χειρότερα είναι σχέσεις καταναγκασμού της κοινωνίας ούτε καν της φύσης άρα όχι μόνο ατελείς αλλά και αφύσικες. Η φιλία όμως είναι σχέση αγάπης αφού απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξης της είναι η επιλογή όχι εκ φύσεως ούτε από κοινωνικά συμβατά θέλω, αλλά προερχόμενη από την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη, για ζωή.
Προσωπικά ονειρευόμουν τη φιλία νιώθοντας δίψα και λαχτάρα, τώρα ξέρω ήταν η λαχτάρα και η δίψα για την ίδια τη ζωή μιας και δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς. Όταν βρήκα την πραγματική φιλία μόνο τότε μπόρεσε να ανθίσει μέσα μου η ζωή, ο νους δηλαδή, να ανοίξει η ψυχή μου στους 4 ορίζοντες και να ξεπεράσει ακόμη και αυτή την ίδια την ύλη της που είναι το νερό και να γίνει αέρας. Ακόμη πιο ελεύθερα ακόμη πιο αβίαστα και ζωτικά τώρα μπορεί και όχι μόνο να απλώνεται, ανανεώνεται και να ζει αλλά είναι πιο δυνατή μέσα μου, η ζωή στην ακμαιότητα της!
Οι άνθρωποι χωρίς πραγματικούς φίλους είναι κούφιοι. Χωρίς ζωή μέσα τους μιας και δεν υπάρχει το βασικό συστατικό της ύπαρξής τους. Δεν τους λυπάμαι, τους γνωρίζω, είναι παντού και είναι πολλοί, είναι λειψοί και δυστυχείς καταραμένου σαν ποιητές που προσπαθούν να χωρέσουν μέσα σε στίχους κάτι που δε φυλακίζεται μόνο το γεύεσαι το ζεις και μετά η κάθαρση: ζεις για πάντα.
Η φιλία, η Αγία Φιλία είναι η μόνη που θα έπρεπε να λατρεύεται από τους ανθρώπους και τους πολιτισμούς, είναι αυτό που χτυπάει πρώτο το σύστημα όπως με όλα αυτά που κάνουν τους ανθρώπους, ανθρώπους και όχι ζώα, αλλά τόσο καλά και επιμελώς φροντίζουν οι ολίγοι να περιθωριοποιούν. Πάντα για ίδιον όφελος. Έτσι κρατάνε κοιμισμένα τα ζώα, ταΐζουν μέχρι σκασμού τις σάρκες ώστε να τις εκμαυλίσουν και να τις ξεφτιλίσουν στον έσχατο βαθμό για να ξεχαστεί μια για πάντα ο άνθρωπος. Ο νους χωμένος κάτω από μεγατόνους κατάλοιπα, ψευδαισθήσεις, πλαστικά όνειρα και κούφια ύπαρξη (ανυπαρξία).
Θα μπορούσα να γράφω δοκίμια των δοκιμίων για το θέμα αυτό, αλλά πάντα η ουσία είναι μονάς έτσι και η φιλία είναι μονάς δηλαδή μοναδική. Ζωτική και τελικά κατακριτέα μιας και δεν υπηρετεί τη μαζικοποίηση, άλλωστε αν υπήρχαν πραγματικές φιλίες ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους θα κατέρρεε η παγκόσμια οικονομία, μιας και δεν θα γινόταν γάμοι, σχέσεις, οικογένειες, σπίτια, λεφτά, αυτοκίνητα, καριέρες. Δεν θα υπήρχε και όλη η οικονομία της ομορφιάς και πάει λέγοντας, καταρρίπτοντας όλο το μοντέλο της ως τώρα κακοφτιαγμένης πλαστικής σακούλας που μας προσφέρουν για κοινωνία.
My personal blog, mainly in Greek.
