Honesty, my friend

Φιλία

Ο άνθρωπος λένε αποτελείται κυρίως από νερό, το νερό είναι ένα ευμετάβλητο στοιχείο στη φύση με αποτέλεσμα να αλλάζει διαρκώς, το νερό και ο άνθρωπος.
Όταν πάλι μένει στάσιμο βρωμάει, το νερό και ο άνθρωπος. Το νερό όμως έχει και δύναμη αλλά και ο άνθρωπος, και μπορεί να βρει διέξοδο να απλωθεί, να διατείνει ορίζοντες και να καταφέρει να κινείται ώστε να ζει. Αέναα. Το νερό είναι απλό αποτελείται από δυο στοιχεία το ίδιο και ο άνθρωπος, σάρκα και νου. Και όσο περιορισμένη και να είναι η σάρκα αντιστρόφως ανάλογα ελεύθερος μπορεί να είναι ο νους μιας και αυτός καλείται να ζει αιώνια και ατέρμονα στο χωροχρόνο.
Η σάρκα θέλει λίγα για να ζήσει και να αναπτυχθεί ενώ ο νους το αντίθετο. Οι άνθρωποι κάνουν το ανάποδο. Δίνουν πολλά στη σάρκα και λίγα στο νου με αποτέλεσμα να στρέφουν το μπούσουλα της ζωής και να την χάνουν τελικά. Έτσι άσκοπα σαν το νερό. Δε θα πω ότι είμαι τυχερή που το κατάλαβα αυτό γιατί για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή.
Η φιλία είναι ανθρώπινη άρα η φιλία είναι άνθρωπος. Θέλει λίγα για να ζήσει αλλά πολλά για να αναπτυχθεί. Βασική τροφή της είναι η αγάπη. Αυτή μετά από μόνη της ξέρει το δρόμο, ξέρει πως πρέπει να δουλέψει και να μεγαλώσει αυτό τον άνθρωπο που λέγεται φιλία ώστε να ξεπεταχθεί και να ανθίσει. Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη όσο χρειάζεται και τροφή για αυτό άλλωστε τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται όταν λείπει το ένα ή το άλλο.
Η φιλία είναι μια μορφή αγάπης, η πιο βασική. Οι δεσμοί αίματος είναι σχέσεις καταναγκασμού και προκύπτουν από φύσης χωρίς σκοπό άρα ατελώς. Οι ερωτικές σχέσεις ακόμη χειρότερα είναι σχέσεις καταναγκασμού της κοινωνίας ούτε καν της φύσης άρα όχι μόνο ατελείς αλλά και αφύσικες. Η φιλία όμως είναι σχέση αγάπης αφού απαραίτητη προϋπόθεση ύπαρξης της είναι η επιλογή όχι εκ φύσεως ούτε από κοινωνικά συμβατά θέλω, αλλά προερχόμενη από την ίδια την ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη, για ζωή.
Προσωπικά ονειρευόμουν τη φιλία νιώθοντας δίψα και λαχτάρα, τώρα ξέρω ήταν η λαχτάρα και η δίψα για την ίδια τη ζωή μιας και δεν μπορεί να υπάρξει αλλιώς. Όταν βρήκα την πραγματική φιλία μόνο τότε μπόρεσε να ανθίσει μέσα μου η ζωή, ο νους δηλαδή, να ανοίξει η ψυχή μου στους 4 ορίζοντες και να ξεπεράσει ακόμη και αυτή την ίδια την ύλη της που είναι το νερό και να γίνει αέρας. Ακόμη πιο ελεύθερα ακόμη πιο αβίαστα και ζωτικά τώρα μπορεί και όχι μόνο να απλώνεται, ανανεώνεται και να ζει αλλά είναι πιο δυνατή μέσα μου, η ζωή στην ακμαιότητα της!
Οι άνθρωποι χωρίς πραγματικούς φίλους είναι κούφιοι. Χωρίς ζωή μέσα τους μιας και δεν υπάρχει το βασικό συστατικό της ύπαρξής τους. Δεν τους λυπάμαι, τους γνωρίζω, είναι παντού και είναι πολλοί, είναι λειψοί και δυστυχείς καταραμένου σαν ποιητές που προσπαθούν να χωρέσουν μέσα σε στίχους κάτι που δε φυλακίζεται μόνο το γεύεσαι το ζεις και μετά η κάθαρση: ζεις για πάντα.
Η φιλία, η Αγία Φιλία είναι η μόνη που θα έπρεπε να λατρεύεται από τους ανθρώπους και τους πολιτισμούς, είναι αυτό που χτυπάει πρώτο το σύστημα όπως με όλα αυτά που κάνουν τους ανθρώπους, ανθρώπους και όχι ζώα, αλλά τόσο καλά και επιμελώς φροντίζουν οι ολίγοι να περιθωριοποιούν. Πάντα για ίδιον όφελος. Έτσι κρατάνε κοιμισμένα τα ζώα, ταΐζουν μέχρι σκασμού τις σάρκες ώστε να τις εκμαυλίσουν και να τις ξεφτιλίσουν στον έσχατο βαθμό για να ξεχαστεί μια για πάντα ο άνθρωπος. Ο νους χωμένος κάτω από μεγατόνους κατάλοιπα, ψευδαισθήσεις, πλαστικά όνειρα και κούφια ύπαρξη (ανυπαρξία).
Θα μπορούσα να γράφω δοκίμια των δοκιμίων για το θέμα αυτό, αλλά πάντα η ουσία είναι μονάς έτσι και η φιλία είναι μονάς δηλαδή μοναδική. Ζωτική και τελικά κατακριτέα μιας και δεν υπηρετεί τη μαζικοποίηση, άλλωστε αν υπήρχαν πραγματικές φιλίες ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους θα κατέρρεε η παγκόσμια οικονομία, μιας και δεν θα γινόταν γάμοι, σχέσεις, οικογένειες, σπίτια, λεφτά, αυτοκίνητα, καριέρες. Δεν θα υπήρχε και όλη η οικονομία της ομορφιάς και πάει λέγοντας, καταρρίπτοντας όλο το μοντέλο της ως τώρα κακοφτιαγμένης πλαστικής σακούλας που μας προσφέρουν για κοινωνία.