Honesty, my friend

γαμάω και δέρνω

Ο τρόπος που μεγαλώνει ένα παιδί και τα πρότυπα που του πλασάρονται (πολλές φoρές ακόμα και με βίαιο τρόπο) δημιουργούν μια σύγκρουση μέσα του γιατί ουσιαστικά του επιβάλλονται τα πλαίσια στα οποία πρέπει να κινείται σε σχέση με το άλλο φύλλο. Όλο το περιβάλλον του υποδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να είναι γαμιάς/ κατίνα γιατί αλλιώς δεν θα βρει αποδοχή στην κοινωνία.

Ακόμα και με τα παιχνίδια που τους πλασάρουν υποδεικνύουν και υπερτονίζουν το φύλλο χωρίς να αφήνουν στο παιδί την επιλογή να διαλέξει μόνο του. Αυτό το σεξιστικό πρότυπο περνά μέσα μας.

Στην εφηβεία ο πατέρας έχει αυτό το τρελό άγχος θα γαμίσει το παιδί μου ή όχι μπας και γίνει πούστης και γι αυτό τα τρέχουν στις πουτάνες για την πρώτη φορά μη και  γίνει ο γιος τους αδελφή.

Τα κορίτσια δέχονται ένα πρότυπο (που υποβόσκει κάπου αόρατα) πως είναι ντροπή να έχεις γκόμενο στην εφηβεία πόσο μάλλον ολοκληρωμένες σχέσεις. Αλλά δεν είναι όπως νομίζουν οι περισσότεροι αποτέλεσμα ενός παλιού πατριαρχικού κατάλοιπου το οποίο μεταφέρεται τις επόμενες γενιές. Είναι μια υποφαινόμενη δύναμη ψυχολογική που ασκείται με σκοπό την αντίδραση, ώστε να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα και η κοπέλα να αναζητήσει συντρόφους και μάλιστα πολλούς ως αντίδραση πρώτα από όλα. Βλέπουμε ότι αυτή η αντίστροφη ψυχολογία λειτούργει πολύ καλά και σε πολλά επίπεδα στις μέρες μας, ειδικά στις σχέσεις των 2 φύλλων, πχ.  ο άνδρας δεν θέλει τον γάμο και τον αποφεύγει ενώ ουσιαστικά αυτός βγαίνει περισσότερο κερδισμένος αν όχι και ο μόνος κερδισμένος από το συμβόλαιο αυτό. Έτσι λοιπόν και με τους γονείς που έχουν μια κόρη, αν πραγματικά την αγαπούν θα πρέπει από μικρή να την κάνουν να καταλάβει το ποια πραγματικά είναι έτσι ώστε να μπορέσει μόνη της να σχηματίσει το μοντέλο του τύπου του άνδρα που αυτός θα άξιζε να σταθεί δίπλα της. Και όχι να μάθει σε αυτό τον τύπο σχέσεων που ως γυναίκα για να πάρω ένα πρέπει να δώσω 10 και πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω εγώ ότι αξίζω να σταθώ διπλά στον κάθε τυχαίο είτε αυτός αξίζει να αγαπηθεί από εμένα είτε όχι. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους γονείς και τα κορίτσια. Γι αυτό βλέπουμε ότι τα κορίτσια αγαπάνε τους γονείς τους άνευ όρων όπως και τους συντρόφους τους στην πλειοψηφία, είτε οι γονείς το αξίζουν είτε όχι και δίνουν πολλά, μένοντας ευχαριστημένες με το λίγο και στους γονείς και στους συντρόφους. Όπως προείπα όχι μόνο δεν βοηθάνε την κόρη να καταλάβει ποιος θα άξιζε να είναι δίπλα της αλλά δημιουργούν και αυτή την ασάφεια ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος που θα είναι τέλειος για εκείνη, χωρίς φυσικά να τον προσδιορίζουν. Με σκοπό η κοπέλα να πηγαίνει από τη μια αποτυχημένη σχέση στην άλλη κυνηγώντας κάτι που της είπαν ότι θα είναι καλό αλλά χωρίς  καν να ρωτήσει πως ακριβώς είναι αυτό. Δηλαδή μια χίμαιρα. Το ίδιο συμβαίνει και με τις σχέσεις της με τους γονείς.  Δηλαδή: αφήνουν να εννοηθεί σκόπιμα ότι το να εξυπηρετεί ή να ανέχεται τους γονείς της και να τους αγαπάει άνευ όρων θα φέρει στο μέλλον κάτι καλό αλλά όπως και με τον πρίγκιπα του παραμυθιού το αφήνουν και αυτό απροσδιόριστο. Και στις δύο περιπτώσεις η κοπέλα ακολουθεί τυφλά αυτό που της πλασάρουν και ούτε ξέρει τι είναι, ούτε κάθεται να σκεφτεί τι είναι αυτό που θα ήθελε να βρει για να την κάνει ευτυχισμένη και αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις: στο τέλος της ζωής της φτάνει να συνειδητοποιεί ότι αυτό που κυνηγούσε ήταν όντως καλό αλλά όχι για την ίδια.

Ενώ το αγόρι μαθαίνει από μικρό ότι οι γονείς του και ειδικά η μάνα του θα το αγαπήσει άνευ όρων εκείνη πρώτη από όλους μη περιμένοντας κάτι ως αντάλλαγμα και ότι φυσικά θα του συγχωρούσε τα πάντα. Με λίγα λόγια μαθαίνει να παίρνει χωρίς να χρειάζεται να δώσει. Εκείνος αξίζει τα πάντα αυτόματα και χωρίς να προσπαθήσει να αποδείξει αυτή την αξία γιατί τη θεωρεί αυτονόητη.

Εδώ πρέπει να καταρρίψω έναν ακόμη μύθο ο οποίος θέλει τον άνδρα να επιλέγει μια γυναίκα που να του θυμίζει τη μάνα του. Λαμβάνοντας υπόψη το παραπάνω μοντέλο διαπαιδαγώγησης των δύο φύλλων ερχόμαστε στο συμπέρασμα ότι όποια γυναίκα και να επιλέξει σαν τη μάνα του θα είναι. Όποιος έχει μυαλό καταλαβαίνει τι θέλω να πω.

Ο άνδρας κολλάει στην παιδική ηλικία γιατί έχει τα πάντα λυμένα. Και το νιονιό του δεν σκέπτεται άρα δεν ακολουθεί τη φυσική του ηλικία μπορεί να μεγαλώνει σωματικά αλλά μέσα του σκέπτεται όπως σε εκείνες τις ηλικίες. Πιο συγκεκριμένα ‘αν εγώ κάνω αυτά που πρέπει θα έχω τα πάντα’. Αυτό τι σημαίνει: αν παίζω με αυτά τα παιχνίδια και ακολουθώ την ανδρική μου φύση κατά τα δικά τους πρότυπα θα έχω την αποδοχή και την αγάπη της μαμάς και του μπαμπά και θα απολαμβάνω ό,τι  συνεπάγεται αυτή. Ομοίως όταν γίνεται ενήλικας, ως άνδρας σκέπτεται ότι αν κάνει αυτά που του έχουν προβάλλει ως πρότυπα δηλαδή να είναι γαμιας θα έχει αντίστοιχα την αποδοχή και την αγάπη από τους άλλους ανθρώπους. Πολύ λογικό συμπέρασμα. Γι αυτό λέμε ότι οι άνδρες μένουν παιδιά άραγε?

Και τα 2 φύλλα θα πρέπει κάποια στιγμή να ξεπεράσουν τα κατάλοιπα που έχουν και φυσικά για τη γυναίκα θα είναι πολύ πιο δύσκολο αυτό λόγω της θέσης της στην κοινωνία. Γιατί πέραν από τα συμφέροντα των ανδρών που θα θιχτούν, θα καταρρεύσει εν ολίγοις και η παγκόσμια οικονομία.

Πρέπει όμως να γίνει και για έναν λίγο πιο προσωπικό λόγο θα έλεγα: Δεν καταλαβαίνω γιατί εγώ ως γυναίκα πούτσο να μην έχω και πούτσος να με κυβερνάει. Να κυβερνάει τον άνδρα που τον έχει ανάμεσα στα πόδια το καταλαβαίνω αλλά εμένα γιατί να με καταδιώκει παντού?

Οι άνδρες θα χάσουν τη βολή τους πράγμα που είναι πολύ δύσκολο να δεχτούν και να συμβεί, αλλά αυτό αξίζει να γίνει για μια κοινωνία ανθρώπινη με ίσα δικαιώματα ίσες ευκαιρίες και όλες αυτές τις μπαρούφες που κάθε άλλο παρά μπαρούφες είναι. Να έρθει επιτέλους η μέρα που θα πάψει ο κόσμος να συμβολίζεται με ένα φαλλό!