Honesty, my friend

Οι άνθρωποι και οι έξυπνοι

Κάθε μέρα συναντώ όλο και πιο πολλούς που όταν βλέπουν ένα ζητιάνο/άστεγο στο δρόμο και τον προσπερνούν αδιάφορα έχουν αυτόματα και τη δικαιολογία έτοιμη ότι το κάνουν γιατί είναι έξυπνοι.

Είναι τόσο έξυπνοι λένε που καταλαβαίνουν πως ο ζητιάνος είναι ένας βολεμένος τεμπέλης που θέλει να τους φάει λεφτά και ότι ακόμα μπορεί είναι πιο καλά οικονομικά από τους ίδιους! Μιλάνε με μια δόση ζήλιας και φθόνου καμιά φορά και μίσους. Είναι πολύ έξυπνοι που σκέπτονται μονοδιάστατα ή μάλλον δεν σκέπτονται, αναμασούν την καραμέλα που τους ταΐζει η καπιταλιστική κοινωνία και που η γεύση της τους αρέσει τόσο πολύ.

Γιατί ένας βολεμένος θέλει να έχει και τη συνείδησή του βολεμένη. Όταν συναντήσει ένα ζητιάνο θα του χαλάσει τον κόσμο των βολεμένων στον όποιο του έμαθαν να ζει. Τον ενοχλεί να σκεφτεί πιο ανοιχτά και να μπει στη θέση του, γιατί αν πραγματικά πίστευε ότι ο ζητιάνος είναι σε καλύτερη θέση από αυτόν δεν θα φιλούσε κατουρημένες ποδιές για να έχει μια δουλίτσα των 700 ευρώ αλλά θα γινόταν και ο ίδιος ζητιάνος.

Πέραν όμως από το προφανές, είναι και το θέμα της κοινωνίας και μέσα σε όλα τα άλλα που μας περνάει με το να μην σκεπτόμαστε, ένα μεγάλο μέρος είναι και το να μη σκεπτόμαστε το συνάνθρωπο.

Να μην ισχύει στην κοινωνία αυτό με τους 2 χιτώνες που πρέπει να δώσεις τον έναν, αλλά κάθε φορά που περνάς μπροστά από ζητιάνο να σφίγγεις κι άλλο το παλτό σου για να νιώσεις τη σιγουριά ότι εσύ δεν είσαι στη θέση του και ότι φυσικά δεν θα ήθελες να είσαι στη θέση του γιατί όσο φυτά και να μας έχουν κάνει στα προφανή δεν μπορούμε να κλείσουμε τελείως τα μάτια.

Κατά βάθος όλοι ξέρουν ότι κάνεις δεν θα ήθελε να είναι ζητιάνος και ότι κανένας δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του, αλλά ούτε και να βοηθήσει γιατί το να βοηθήσει σημαίνει ότι θα έπρεπε πρώτα ο ίδιος να ξεβολευτεί και να κουνηθεί από εκεί που βρίσκεται. Γιατί να καταλάβαινε ότι στην κοινωνία η θέση που πιάνει κάνει για 2 ίσως και παραπάνω ανθρώπους. Αλλά με όλα αυτά τα υπάρχοντα που θέλει ο καθένας να έχει, πιάνει και τη θέση αυτών των ανθρώπων έτσι ώστε να μην υπάρχει θέση για αυτούς στην κοινωνία του πλούτου και του καπιταλισμού, με αποτέλεσμα να περιθωριοποιούνται.

Οι δικαιολογίες που λένε οι περισσότεροι είναι φθηνές και σε κάποιες περιπτώσεις εξοργιστικά ασταθείς. Δικαιολογίες του τύπου: ‘με λίγα χρήματα δεν θα τον σώσω’ ή ‘τα χρήματα που θα του δώσω τα παίρνει κάποιος άλλος που έχει όσα και εγώ’ αλλά και ‘προσπάθησα να τον βοηθήσω αλλά δεν μπόρεσα γιατί δεν με άφησε/δεν ήθελε’

‘είναι επιλογή του να είναι εδώ που βρίσκεται, εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι ας κάνει το κράτος’ και η καραμέλα ‘είναι μετανάστης ας μην έφευγε από τη χωρά του’ κτλ και αντί όλοι εμείς να κοιτάμε την ουσία ότι δηλαδή ένας άνθρωπος είναι σε ανάγκη —όποιες κι αν είναι οι περιστάσεις που τον έφεραν εδώ- πέραν της άμεσης βοήθειας που μπορεί να προσφέρει ο κάθε ένας μπορεί να κάνει και κάτι πιο συνολικό. Με το οργανώσει και να οργανωθεί κάπου οπού θα μπορεί να διαμαρτυρηθεί για αυτή την κατάσταση να στρατολογήσει και άλλους ανθρώπους και να απαιτήσει τόσο τα δικαιώματα τα δικά του όσο και των άλλων. Γιατί αν ζούσαμε σε μια δίκαιη κοινωνία δεν θα υπήρχε καν αυτό το θέμα. Δηλαδή πρέπει να παλέψεις το κακό στη ρίζα του αλλά τι σου λέω τώρα…

Όσο για το κράτος όχι μονό δημιουργεί αλλά συντηρεί κιόλας αυτή την ανισότητα και πάει να χρυσώσει το χάπι με το να διοργανώνει κάποια συσσίτια στις γιορτές.  Υποτίθεται η πρόνοια θέλει να φροντίσει αυτούς τους ανθρώπους στην οποία όμως πρέπει να γνωρίζουν για να απευθυνθούν και αντί να κάνει η πρόνοια αυτό που θα έπρεπε να κάνουν αυτοί τους κατηγορούν και από πάνω.

Για να μη μιλήσουμε για το γραφειοκρατικό σύστημα που υπάρχει σε αυτή την σκατοχώρα που για να πάρει κάποιος μια πενιχρή βοήθεια εφόσον έχει προσκομίσει ένα τόνο χαρτομάνι δικαιολογητικών θα πρέπει να περιμένει παρά πολύ καιρό και στο μεσοδιάστημα θα πρέπει να τρέφεται και να συντηρείται με κοπανιστό αέρα.

Με το να δώσεις κάποια ψιλά  να φύγεις και να το ξεχάσεις, με και το να αδιαφορήσεις έχοντας τη δικαιολογία έτοιμη στο κεφάλι σίγουρα δεν βοηθάς στο να λυθεί αυτή η κατάσταση. Η λύση πάντα το πιστεύω πως βρίσκεται σε κάτι ομαδικό. Έστω και αν βοηθηθούν ένας ή δυο άνθρωποι. Ναι, μετράει, έχει αξία. Γιατί η κοινωνία είμαστε εμείς και το κράτος εμείς το απαρτίζουμε και ό,τι γίνεται και δεν μας αρέσει ουσιαστικά με την ανοχή μας γίνεται. Γιατί ποτέ δεν κάναμε κάτι δραστικό, δεν προσπαθήσαμε να το ανατρέψουμε. Εκεί είναι το θέμα.